Ποιοι γιορτάζουν σήμερα:
- Ερμίνα, Ερμιόνη
- Μωυσής
- Ροζαλία
- Ωκεανός
Σήμερα τιμώνται από την Εκκλησία οι Προφήτης Μωυσής και Οσιος Ανθιμος ο Τυφλός
Προφήτης Μωυσής
Εβραϊστί Moshe, είναι ο κορυφαίος ηγέτης, νομοθέτης και προφήτης της Παλαιάς Διαθήκης, καθώς υπήρξε ο άνθρωπος που επέλεξε ο Θεός για να απελευθερώσει τους Ισραηλίτες από τη δουλεία της Αιγύπτου, να τους οδηγήσει προς τη Γη της Επαγγελίας και να τους παραδώσει τον Θείο Νόμο (Δεκάλογο). Η ζωή του διήρκεσε 120 έτη και χωρίζεται παραδοσιακά σε τρεις σαφείς περιόδους των 40 ετών η καθεμία.
Γεννήθηκε στην Αίγυπτο κατά την περίοδο της σκληρής δουλείας των Εβραίων, από γονείς της φυλής του Λευί. Λόγω της διαταγής του Φαραώ να θανατώνονται όλα τα αρσενικά νεογνά των Εβραίων, η μητέρα του απέκρυψε τη γέννησή του για τρεις μήνες, αλλά, όταν δεν μπορούσε πλέον να τον κρύψει, τον τοποθέτησε μέσα σε ασφαλτωμένο καλάθι και τον άφησε στις όχθες του ποταμού Νείλου. Εκεί τον βρήκε η κόρη του Φαραώ, η οποία τον λυπήθηκε, τον υιοθέτησε και του έδωσε το όνομα Μωυσής, που σημαίνει «αυτός που ανασύρθηκε από το νερό», με αποτέλεσμα να ανατραφεί στη βασιλική αυλή και να λάβει όλη την προβλεπόμενη εκπαίδευση των βασιλικών τέκνων.
Σε ηλικία 40 ετών, βλέποντας έναν Αιγύπτιο επιστάτη να βασανίζει απάνθρωπα κάποιον Εβραίο, ο Μωυσής παρενέβη, σκότωσε τον Αιγύπτιο και για να γλιτώσει την οργή του Φαραώ εγκατέλειψε την Αίγυπτο καταφεύγοντας στη γη Μαδιάμ, όπου παντρεύτηκε τη Σεπφώρα, κόρη του ιερέα Ιοθόρ, και έζησε για 40 χρόνια εργαζόμενος ως απλός βοσκός. Κάποια ημέρα, καθώς οδηγούσε το κοπάδι του κοντά στο όρος Χωρήβ (Σινά), είδε μια βάτο που φλεγόταν χωρίς να κατακαίγεται, όταν δε από περιέργεια πλησίασε, ο Θεός τού αποκάλυψε το Ονομά Του («Εγώ ειμί ο Ων») και του ανέθεσε, παρά τις αντιρρήσεις του, την αποστολή να επιστρέψει στην Αίγυπτο για να απελευθερώσει τον λαό Του.
Οταν ο Μωυσής επέστρεψε στην Αίγυπτο μαζί με τον αδελφό του, τον Ααρών, και επειδή ο Φαραώ αρνήθηκε να αφήσει ελεύθερους τους Εβραίους, ο Θεός έπληξε την Αίγυπτο με Δέκα Πληγές, με τελευταία τον θάνατο των αρρένων πρωτοτόκων των Αιγυπτίων, πληγή που αποκαρδίωσε τον Φαραώ και επέτρεψε τη φυγή των Εβραίων. Κατά την Εξοδο, ως γνωστόν, χτύπησε σταυρωτά με τη ράβδο του την Ερυθρά Θάλασσα, η οποία σκίστηκε στα δύο επιτρέποντας στους Ισραηλίτες να περάσουν, αλλά όταν ο αιγυπτιακός στρατός προσπάθησε να τους ακολουθήσει, τα νερά έκλεισαν πνίγοντάς τον. Στο όρος Σινά, ανέβηκε στην κορυφή και, μέσα σε θύελλα και αστραπές, έλαβε από τον ίδιο τον Θεό τις δύο πέτρινες πλάκες με τον Δεκάλογο, καθώς και τις οδηγίες για την κατασκευή της Σκηνής του Μαρτυρίου και της Κιβωτού της Διαθήκης, αλλά λόγω της γογγυσμού, της απιστίας και της ειδωλολατρίας του λαού, όπως το περιστατικό με τον Χρυσό Μόσχο, ο Θεός καταδίκασε τη γενιά εκείνη να περιπλανηθεί στην έρημο για 40 ολόκληρα χρόνια, μέχρι να πεθάνουν όλοι όσοι είχαν γνωρίσει τη δουλεία. Ο Μωυσής οδήγησε τον λαό μέχρι τα σύνορα της Γης της Επαγγελίας, δεν εισήλθε ωστόσο, αλλά ανέβηκε στο όρος Ναβώ, απ’ όπου αντίκρισε μακρόθεν την Υπεσχημένη Γη και εκοιμήθη ειρηνικά σε ηλικία 120 ετών, με τον Ιησού του Ναυή να ορίζεται διάδοχός του.
Αξίζει να αναλυθούν θεολογικά έτι περαιτέρω τα κομβικά συμβάντα της ζωής του. 1) Η φλεγόμενη βάτος: Ο Μωυσής υπήρξε ο πρώτος άνθρωπος που είδε το Ακτιστο Φως της Θεότητας, η δε Εκκλησία αντιλαμβάνεται τη βάτο ως προτύπωση της Παναγίας διότι, όπως εκείνη βρισκόταν μέσα στις φλόγες χωρίς να καεί, έτσι και η Παναγία δέχθηκε στα σπλάχνα της το «πυρ της Θεότητος», τον Λόγο του Θεού κατά τον Ευαγγελισμό, χωρίς να υποστεί φθορά. Επίσης, εδώ ο Θεός αποκαλύπτει για πρώτη φορά την ταυτότητά Του με τη φράση: «Εγώ ειμί ο Ων», εβραϊστί יהוה (Γιαχβέ), δηλαδή, «Εγώ είμαι Εκείνος που Είναι», η Πηγή της Ζωής, ξεκαθαρίζοντας ότι ο Θεός δεν είναι κάποιο δημιούργημα, ούτε ένας τοπικός θεός όπως αυτοί των Αιγυπτίων, αλλά ο μόνος αυθύπαρκτος και αιώνιος Θεός. Στην ορθόδοξη αγιογραφία, η φράση «Ο ΩΝ» αναγράφεται πάντα μέσα στο φωτοστέφανο του Ιησού Χριστού, δεικνύοντας ότι ο Υιός του Θεού είναι το πρόσωπο της Αγίας Τριάδος που μίλησε στον Μωυσή στην έρημο και γενικότερα ενεργούσε στην Παλαιά Διαθήκη πριν ενσαρκωθεί και λάβει το όνομα Ιησούς.
2) Η Διάβαση της Ερυθράς Θαλάσσης: Στη χριστιανική θεολογία, το ιστορικό αυτό γεγονός ξεπερνά τα όρια μιας απλής εθνικής απελευθέρωσης των Εβραίων και ερμηνεύεται ως προτύπωση και προφητεία των μυστηρίων της Καινής Διαθήκης. Η χριστιανική γραμματεία, με πρώτο τον απ. Παύλο, και η υμνολογία της Εκκλησίας αναλύουν το γεγονός μέσα από τέσσερις βασικούς θεολογικούς άξονες: α) Η Προτύπωση του Μυστηρίου του Βαπτίσματος. Αυτός είναι ο ισχυρότερος και πιο ξεκάθαρος συμβολισμός, ο δε Παύλος αναφέρει χαρακτηριστικά: «Πάντες εις τον Μωυσήν εβαπτίσαντο εν τη νεφέλη και εν τη θαλάσση» (Α’ Κορ. 10,2). Η «κατάδυση» των Ισραηλιτών μέσα στο πέρασμα της θάλασσας και η «ανάδυσή» τους στην απέναντι όχθη συμβολίζει την τριπλή κατάδυση και ανάδυση του πιστού στην κολυμβήθρα, ο δε πνιγμός του Φαραώ και των διωκτών του στο νερό συμβολίζει τον θάνατο του «παλαιού ανθρώπου», την ολοκληρωτική απαλλαγή από την αμαρτία, τα πάθη και την εξουσία του διαβόλου πάνω στην ψυχή του ανθρώπου μέσω του Αγίου Βαπτίσματος. Και, όπως οι Εβραίοι βγήκαν από τη θάλασσα ελεύθεροι για να πορευτούν προς την υπόσχεση του Θεού, έτσι και ο βαπτισμένος χριστιανός εξέρχεται από την κολυμβήθρα ελεύθερος από το προπατορικό αμάρτημα, έτοιμος για μια νέα, πνευματική ζωή. β) Η Προτύπωση της Αναστάσεως του Χριστού. Η λέξη Πάσχα (Pesach) σημαίνει «διάβαση» ή «πέρασμα» και στην Παλαιά Διαθήκη ήταν η απελευθέρωση του λαού από τη δουλεία της Αιγύπτου στην ελευθερία της Γης Χαναάν. Στην Καινή Διαθήκη, ο Χριστός γίνεται το αληθινό Πάσχα, καθώς με την Ανάστασή Του πραγματοποιεί τη δική μας «διάβαση» από τη δουλεία του πνευματικού θανάτου και της αμαρτίας προς την αιώνια ζωή. Δεν είναι τυχαίο ότι ολόκληρη η υμνολογία της Αναστάσεως και ο Κανόνας του Πάσχα «Αναστάσεως ημέρα» είναι γεμάτη με αναφορές και ποιητικές εικόνες από τη διάβαση της Ερυθράς Θάλασσας. γ) Η Προτύπωση του Αειπάρθενου της Θεοτόκου. Η ορθόδοξη δογματική χρησιμοποιεί τη διάβαση για να εξηγήσει το μυστήριο της Γέννησης του Χριστού από Παρθένο χωρίς να καταστραφεί η παρθενία της. Το δογματικό Θεοτοκίο του πλάγιου του α΄ ήχου το περιγράφει με απόλυτη θεολογική ακρίβεια: «Εν τη Ερυθρά θαλάσση της απειρογάμου Νύμφης εικὼν διεγράφη ποτέ…». δ) Η Ράβδος του Μωυσή. Η ράβδος με την οποία ο Μωυσής χτύπησε τη θάλασσα σταυροειδώς, μία φορά για να ανοίξει και μία για να κλείσει, συμβολίζει το ξύλο του Τιμίου Σταυρού. Με τη δύναμη του Σταυρού του Χριστού νικήθηκε ο πνευματικός θάνατος και άνοιξε ο δρόμος για τη Βασιλεία των Ουρανών.
3) Το Μάννα, η θαυματουργή πνευματική τροφή με την οποία ο Θεός έθρεψε τους Ισραηλίτες κατά τη διάρκεια της 40ετούς περιπλάνησής τους στην άνυδρη και ακατοίκητη έρημο του Σινά, αμέσως μετά τη διάβαση της Ερυθράς Θάλασσας. Σύμφωνα με το βιβλίο της Εξόδου, ο λαός άρχισε να γογγύζει και να παραπονιέται στον Μωυσή επειδή πεινούσε, αναπολώντας τα φαγητά της Αιγύπτου, και τότε ο Θεός τους υποσχέθηκε ότι θα βρέξει ψωμί από τον ουρανό. Ετσι, κάθε πρωί, μόλις έφευγε η δροσιά, πάνω στο έδαφος της ερήμου εμφανιζόταν κάτι λεπτό, κοκκώδες και λευκό, σαν παγετός με τη γεύση του να μοιάζει με γλυκιά τηγανίτα. Αλλά ο Θεός έθεσε αυστηρούς κανόνες, θέλοντας να δοκιμάσει την υπακοή και την πίστη τους. Ο καθένας έπρεπε να μαζεύει μόνον όσο χρειαζόταν για την ημέρα και, αν κάποιος κρατούσε περίσσευμα για την επόμενη, το μάννα χάλαγε και έβγαζε σκουλήκια. Την δε έκτη ημέρα, την Παρασκευή, μάζευαν διπλή μερίδα, καθώς εκείνη τη συγκεκριμένη ημέρα το μάννα δεν χάλαγε, διότι το Σάββατο ήταν ημέρα απόλυτης ανάπαυσης και δεν εμφανιζόταν καθόλου στην έρημο. Το μάννα έτρεφε τους Εβραίους καθημερινά για 40 χρόνια και σταμάτησε αμέσως μόλις ο λαός πέρασε τον Ιορδάνη ποταμό και γεύθηκε τον πρώτο καρπό της Γης της Επαγγελίας. Μια χρυσή στάμνα γεμάτη με μάννα τοποθετήθηκε μέσα στην Κιβωτό της Διαθήκης ως αιώνιο ενθύμιο.
Στη χριστιανική θεολογία, το μάννα δεν ήταν απλώς ένα μέσο επιβίωσης, αλλά μια από τις πιο συγκλονιστικές προτυπώσεις της Καινής Διαθήκης. Ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός έκανε την αυθεντική θεολογική ερμηνεία του μάννα στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο, στον λόγο Του περί του «Αρτου της Ζωής» λέγοντας: «Οι πατέρες υμών έφαγον το μάννα εν τη ερήμῳ και απέθανον· ούτος εστιν ο άρτος ο εκ του ουρανού καταβαίνων, ίνα τις εξ αυτού φάγη και μη αποθάνη» (Ιω. 6, 49-50), λόγος που παραπέμπει άμεσα στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Η χρυσή στάμνα που περιείχε το μάννα μέσα στην Κιβωτό της Διαθήκης θεωρείται επίσης προτύπωση της Θεοτόκου. Η Παναγία είναι η «χρυσή στάμνα» που κράτησε μέσα στα σπλάχνα της τον «επουράνιο άρτο», τον Ιησού Χριστό, και για τον λόγο αυτό, στον Ακάθιστο Υμνο η Παναγία αποκαλείται «στάμνος χρυσή το μάννα φέρουσα».
4) Η μεταβολή της πικρής πηγής σε γλυκιά: Λίγες ημέρες μετά τη διάβαση της θάλασσας, ο λαός βρέθηκε στη Μερρά και κινδύνευε από τη δίψα, τα νερά όμως της πηγής ήταν πικρά και ακατάλληλα για πόση. Ο Μωυσής τότε προσευχήθηκε και ο Θεός τού υπέδειξε ένα συγκεκριμένο ξύλο, και μόλις εκείνος το έριξε μέσα στην πηγή, τα νερά έγιναν αμέσως γλυκά και πόσιμα. Το ξύλο αυτό προτυπώνει το Ξύλο του Σταυρού, το οποίο γλυκαίνει την «πικρή» από την αμαρτία ζωή του ανθρώπου και μετατρέπει τις θλίψεις σε ευλογία.
5) Το νερό από τον βράχο: Σε μια άλλη περιοχή, τη Ραφιδίν, ο λαός γόγγυζε ξανά λόγω έλλειψης νερού. Κατά διαταγή του Θεού, ο Μωυσής χτύπησε με τη ράβδο του έναν γρανιτένιο βράχο μπροστά στα μάτια των πρεσβυτέρων και αμέσως, μέσα από τον άνυδρο βράχο, ξεπήδησε άφθονο νερό που ξεδίψασε όλο τον λαό και τα ζώα τους. Ο απ. Παύλος εξηγεί ότι ο βράχος αυτός συμβόλιζε τον Χριστό («η δε πέτρα ην ο Χριστός», Α’ Κορ. 10, 4), καθώς ο Χριστός είναι η πηγή του «Ζώντος Υδατος» και του Αγίου Πνεύματος που ξεδιψά τις ψυχές των ανθρώπων.
6) Η νίκη επί των Αμαληκιτών: Οταν οι Ισραηλίτες δέχθηκαν επίθεση από την πολεμική φυλή των Αμαληκιτών, ο Μωυσής ανέβηκε στην κορυφή ενός λόφου για να προσευχηθεί, ενώ ο Ιησούς του Ναυή πολεμούσε στο πεδίο της μάχης. Οση ώρα ο Μωυσής είχε τα χέρια του υψωμένα στον ουρανό, το Ισραήλ νικούσε, ενώ όταν κουραζόταν και τα κατέβαζε, νικούσαν οι Αμαληκίτες. Τελικά, ο Ααρών και ο Ωρ κάθισαν δίπλα του και του κρατούσαν τα χέρια ψηλά μέχρι τη δύση του ήλιου, εξασφαλίζοντας έτσι τη νίκη. Ο Μωυσής με τα χέρια του εκτεταμένα σε στάση προσευχής σχημάτιζε το σχήμα του Σταυρού, με την Εκκλησία να διδάσκει ότι η δύναμη του Σταυρού και η αδιάλειπτη προσευχή είναι τα όπλα με τα οποία ο χριστιανός νικά τους πνευματικούς του εχθρούς.
6) Το χάλκινο φίδι στην έρημο: Λόγω της συνεχιζόμενης αχαριστίας του λαού, ο Θεός επέτρεψε να γεμίσει το στρατόπεδο με φαρμακερά φίδια, και πολλοί Ισραηλίτες πέθαιναν από τα δήγματά τους. Οταν ο λαός μετανόησε, ο Θεός διέταξε τον Μωυσή να κατασκευάσει ένα χάλκινο φίδι και να το υψώσει πάνω σε ξύλινο στύλο, κι έτσι όποιος είχε δαγκωθεί από αληθινό φίδι, μόλις κοίταζε με πίστη το χάλκινο φίδι, θεραπευόταν αμέσως και ζούσε. Το γεγονός αυτό αποτελεί προτύπωση της Σταύρωσης. Ο ίδιος ο Χριστός είπε: «Καθώς Μωυσής ύψωσε τον όφιν εν τη ερήμῳ, ούτως υψωθήναι δει τον υιόν του ανθρώπου» (Ιω. 3, 14). Οπως το χάλκινο φίδι είχε τη μορφή φιδιού αλλά δεν είχε δηλητήριο, έτσι και ο Χριστός πήρε την ανθρώπινη μορφή αλλά παρέμεινε χωρίς αμαρτία, και όποιος στρέφει το βλέμμα του σε Αυτόν με πίστη σώζεται από το «δηλητήριο» της αμαρτίας
7) Το δοξασμένο πρόσωπό του: Μετά τη 40ήμερη παραμονή του στο όρος Σινά, όπου συνομίλησε με τον Θεό και έλαβε τις Πλάκες του Νόμου, ο Μωυσής κατέβηκε στον λαό, αλλά το δέρμα του προσώπου του είχε γίνει τόσο λαμπερό και φωτεινό από τη θεία χάρη, που οι Ισραηλίτες φοβόντουσαν να τον πλησιάσουν. Για τον λόγο αυτό, αναγκαζόταν να φορά κάλυμμα στο πρόσωπό του όταν τους μιλούσε, το οποίο αφαιρούσε μόνο όταν προσευχόταν στον Θεό. Η λάμψη αυτή ήταν το Ακτιστο Φως και καταδεικνύει ότι η κοινωνία με τον Θεό μεταμορφώνει και θεώνει τον ίδιο τον άνθρωπο. Τέλος, ας σημειωθεί ότι ο Μωυσής εμφανίστηκε αιώνες αργότερα μαζί με τον προφήτη Ηλία κατά τη Μεταμόρφωση του Χριστού στο όρος Θαβώρ, επιβεβαιώνοντας ότι ο Ιησούς είναι ο Κύριος του Νόμου (Μωυσής) και των Προφητών (Ηλίας).
Για τον θάνατο των πρωτοτόκων των Αιγυπτίων, τη διάβαση της Ερυθράς Θαλάσσης, το μάννα, την ανάβλυση νερού από τον βράχο και τη σωτηρία από τα δήγματα ερπετών έχουν διατυπωθεί διάφορες θεωρίες, που προσπάθησαν να εξηγήσουν επιστημονικά τα γεγονότα. Για τους πιστούς, πέραν των εξηγήσεων αυτών και χωρίς να τις υποτιμούν ή να τις απορρίπτουν, το καθένα από αυτά τα θαύματα δεν έγκειται στον τρόπο που διενεργήθηκε, αλλά στο ότι συνέβη την κατάλληλη και συγκεκριμένη χρονική στιγμή.
Οσιος Ανθιμος ο Τυφλός
Κατά κόσμον Αθανάσιος Κουρούκλης-Ψωμάς και επιλεγόμενος «Ιεραπόστολος του Αιγαίου», υπήρξε σπουδαίος μοναχός και ασκητής του 18ου αι. και σύγχρονος του αγ. Κοσμά του Αιτωλού, επιδεικνύοντας παρόμοια κατηχητική και εθνική προσφορά στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Γεννήθηκε στο Ληξούρι της Κεφαλονιάς το 1727, γιος του ναυτικού Ιωάννη και της Αντζουλέττας, και σε ηλικία 7 ετών προσεβλήθη από ευλογιά, με αποτέλεσμα να χάσει εντελώς το φως του. Μετά, όμως, από θερμές προσευχές και σαρανταλείτουργο της μητέρας του θεραπεύτηκε θαυματουργικά το δεξί του μάτι, επιτρέποντάς του να βλέπει και να μάθει γράμματα. Αρχικά εργάστηκε ως ναυτικός στο πλάι στον πατέρα του, σε ηλικία, όμως, περίπου 20 ετών, έχασε οριστικά και ολοκληρωτικά την όρασή του, με το γεγονός αυτό να εκλαμβάνεται από τον ίδιο ως θεϊκό σημάδι για να εγκαταλείψει τα εγκόσμια και να αφιερωθεί στον Θεό.
Μετέβη στο Αγιον Ορος, εκεί εκάρη μεγαλόσχημος μοναχός στην Ιερά Μονή Ιβήρων γύρω στο 1747, παίρνοντας το όνομα Ανθιμος, αλλά αργότερα, παρά το γεγονός ότι ήταν εντελώς τυφλός, ξεκίνησε μεγάλη ιεραποστολική περιοδεία στα νησιά του Αιγαίου, που τελούσαν υπό οθωμανικό ζυγό, κηρύττοντας το Ευαγγέλιο και στηρίζοντας το φρόνημα των Ελλήνων. Δίδαξε και έδρασε στη Χίο, όπου έζησε για ένα έτος στον ναό της οσίας Ματρώνας, στη Σίφνο, στην Πάρο, στη Νάξο, στην Ιο, στη Σίκινο, όπου ανακαίνισε τη Μονή της Ζωοδόχου Πηγή, και στην Αστυπάλαια, όπου παρέμεινε εννέα χρόνια και έχτισε τη φημισμένη Μονή της Παναγίας της Πορταΐτισσας. Μάλιστα, στην Αστυπάλαια, σύμφωνα με την παράδοση, απάλλαξε το νησί από την παρουσία ενός τεράστιου και επικίνδυνου φιδιού μέσω της προσευχής του, και για τον λόγο αυτό, στα Δωδεκάνησα θεωρείται προστάτης ενάντια στα δήγματα φιδιών, σκορπιών και δηλητηριωδών εντόμων.
Το 1777 επέστρεψε στην πατρίδα του, όπου τον επισκέφθηκε και ο Κοσμάς ο Αιτωλός, και στις 4 Σεπτεμβρίου 1782 εκοιμήθη ειρηνικά μετά από σύντομη ασθένεια στο κελί του, στην Ιερά Μονή Αγίας Παρασκευής Λεπέδων στο Ληξούρι, όπου σώζεται μέχρι σήμερα η σπηλιά-ασκητήριό του. Η επίσημη αγιοκατάταξή του έγινε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο στις 30 Ιουλίου 1974.
Τιμάται επίσης η μνήμη: ιερομάρτυρος Βαβύλα επισκόπου Αντιοχείας, μάρτυρος Βαβύλα του εν Νικομηδεία, Ερμιόνης θυγατρός απ. Φιλίππου, Θεοτίμου και Θεοδόλου των δημίων, μαρτύρων Χαριτίνης, Ευτύχιδος και Πετρωνίου, μάρτυρος Σαρβήλου, μαρτύρων Ωκεανού, Κεντυρίωνος, Θεοδώρου, Αμμιανού και Ιουλιανού εκ Κανδαύλης, οσιομάρτυρος Ιερουσαλήμ της εν Βεροία και των υιών αυτής Σεκένδου, Σεκενδίνου και Κηγόρου, ιερομάρτυρος Παρθενίου ηγουμένου του Κιζιλτασκόγκ και ιερομάρτυρος Γοράζδου επισκόπου Βοημίας και Μοραβίας – Σιλεσίας.
https://www.kathimerini.gr/eortologio/564421993/eortologio-poioi-giortazoyn-simera-4-septemvrioy/
