Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη εμπειρία

Αν δεν αλλάξετε τις ρυθμίσεις του προγράμματος περιήγησης, συμφωνείτε με αυτό.

Αποδέχομαι
05 Ιουλ 2018

Κάθε χρόνο και καλύτερο το Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Αλεξάνδρειας

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

Ρεπορτάζ του Γιάννη Σφενδώνη

Το τέταρτο φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους έληξε χθες επιβεβαιώνοντας κατ’ουσία τον διεθνή τίτλο του αλλά και την εξαιρετικότατη επιλογή ταινιών. Είναι δύσκολο να αναφερθεί κανείς σε όλες. Δεν υπήρξε ούτε μια που να μην άξιζε το χειροκρότημα και την επιβράβευση ενός πολύ καλά ενημερωμένου κοινού όπως αυτό το συγκεκριμένο που το παρακολούθησε. Φετινό χαρακτηριστικό ήταν ότι όλες οι ταινίες είχαν αισθητική άποψη και δυνατή σύγχρονη θεματολογία. Επιλεκτικά λόγω χώρου και άσχετα από τα αποτελέσματα ψηφοφορίας κοινού και βραβείων της επιτροπής αξίζει να σταθώ σε κάποιες από αυτές κατά σειρά προβολής. Στην έναρξη η θεατρική ομάδα Αλεξάνδρειας παρουσίασε θεατροποιημένα κορυφαίες στιγμές του παγκόσμιου κινηματογράφου με τρόπο μινιμαλιστικό και συνεκτικό που χειροκροτήθηκε από το κοινό.

1) Το «εισιτήριο» του Χάρη Σταθόπουλου αναφέρεται σε έναν άνεργο που δεν έβγαλε εισιτήριο στο μετρό και στην απελπισμένη προσπάθεια του να ξεφύγει από τον έλεγχο και την αστυνομία τον κτυπάει το τρένο. Τραγικό φινάλε και το ερώτημα αν αξίζει να χάνει κάποιος τη ζωή του για ένα εισιτήριο μας το μετέδωσε έντονα η ταινία.

2) «Οι αναμνήσεις μιας κούκλας» του Μιχάλη Χαραλαμπίδη ο οποίος έδωσε λιτά χωρίς κραυγές μέσα από αυτό το ιστορικό δράμα τη φρίκη που δοκιμάζουν τα μικρά παιδιά μέσα από την καταστροφική μανία του πολέμου, εδώ των διωγμών που υπέστη ο ελληνισμός το 1922 στη μικρά Ασία. Μια ταινία τιμή στη μνήμη των αδικοχαμένων ψυχών.

3) «Τα σουτζουκάκια» του Χρυσόστομου Μπάρμπα. Πρόκειται για μια πανέξυπνη κωμωδία που από κάτω κρύβει δραματικές προεκτάσεις. Με γραμμική αφήγηση και κοφτό μοντάζ ο σκηνοθέτης έδωσε την αντίθεση των δυο κόσμων του πραγματικού και του εικονικού. Τον πραγματικό, αυτά που θέλει ο άνθρωπος στη ζωή του συγκρούονται με αυτά που προγραμματίζει ένα κομπιούτερ δηλ, κάποιος άλλος γι αυτόν. Καταπληκτικό το σενάριο του Γιάννη Διακάκη.

4) «Το μανάβικο» του Μιχάλη Μαθιουδάκη θα μπορούσε να ήταν η πιο μεγάλη κωμωδία έκπληξη της χρονιάς αν λίγο πιο σκαμπρόζικα το έψαχνε. Κινήθηκε στα πλαίσια μιας ιταλικής κωμωδίας αλλά γκροτέσκο (grotesque) από αυτές τις αξέχαστες και ανεπανάληπτες του ιταλικού σινεμά , όμως η απουσία ανάλογου μουσικού θέματος , η υπόγεια ανατροπή και το απρόοπτο που χαρακτηρίζει αυτές τις ταινίες έλειπαν. Ήταν όμως εξαιρετικά και πρωτότυπα ενορχηστρωμένη .

5) «Γενέθλια» του Δημήτρη Κατσιμήρη. Η τραγικότερη ταινία και στιγμή του φεστιβάλ. Μια μητέρα ετοιμάζεται να γιορτάσει τα γενέθλια του γιου της ο οποίος πάσχει από εγκεφαλική παράλυση. Η αγάπη της είναι προφανής δεν έχει χάσει το κουράγιο της και την αισιοδοξία της όμως έχει παραμελήσει την σωματική υγιεινή του με αποτέλεσμα να την επιπλήξει ο αδελφός της. Η γιορτή χάλασε όμως όχι και η αγάπη της μάνας. Η ταινία κλείνει με το σφιχταγκάλιασμα μάνας και γιου. Συγκινητικό , ανθρώπινο, σκληρό και τρυφερό, απάντησε προς όλους. Ρεσιτάλ ηθοποιίας από την Αριέττα Μουτούση, Τέλεια.

6) «Μια όμορφη Κυριακή» του Περικλή Τσίντζα. Αναφέρεται στη διαχείριση του τρόμου μετά από ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα που συνέβη σε ένα ζευγάρι. Η αθέτηση των κανόνων και η άρνηση βοήθειας στο θύμα φέρνει πρόσθετους κίνδυνους καθώς και η μη ισορροπημένη ψυχολογική κατάσταση της στιγμής. Ένα εξαιρετικό και εντυπωσιακό δράμα δοσμένο με την αισθητική ενός θρίλερ. Γραμμική αφήγηση και αγωνία για να φτάσει στην κορύφωση με την ανατροπή όπως το συγκεκριμένο είδος, μας καθήλωσε.

7) «Τρούφα». Ένας μεγαλομανάβης έχει πουλήσει τα πάντα και καταχρεωθεί επενδύοντας για περισσότερα κέρδη στην τρούφα όμως η καλλιέργεια δεν ευοδώθηκε καθώς και οι προσδοκίες του. Η ανεργία κτυπάει την πόρτα του καθώς και τα χρέη από λάθος υπολογισμούς. Το πρώτο θύμα που δεν άντεξε την πίεση η προσωπική της τιμή και αξιοπρέπεια ήταν η γυναίκα του την οποία έχασε απρόοπτα. Η ταινία αναδεικνύει τις τραγικότητες που η ανέχεια και η ανεργία επιφέρουν στις μέρες μας συμπαρασύροντας τα πιο ευαίσθητα τμήματα ανθρώπων σε άδοξο τέλος. Ανθρώπινο και συγκινητικό.

8)«Still life» του Δημήτρη Καρρά η οποία κινείται στους δρόμους του φανταστικού, της φιλοσοφικής αναζήτησης αλλά και του μεταφυσικού προβληματισμού. Μικρή σε διάρκεια ωστόσο ολοκληρωμένη και με εικαστική ματιά αναφέρεται στον προβληματισμό για τη μετα- θάνατο ζωή.

9) «Ελλη» του Μιλτιάδη Χρηστίδη είναι μια μεσήλικη της διπλανής πόρτας γυναίκα φοβισμένη από τα συνεχή συμβάντα κλοπών και διαρρήξεων. Ζει παραισθητικά όλο τον τρόμο ενός υποτιθέμενου διαρρήκτη στο σπίτι της για να ανακαλύψει στο τέλος ότι ήταν ο γιος της.

10) ‘’Χάρηκα που τα είπαμε’’ του Φώτη Κελεπούρη /Κρίστο Παντέρα, πειραματική χαρακτηρίζει την ταινία ο δημιουργός της ο οποίος αναδεικνύει την ουσιαστική έλλειψη επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων όπως αυτή κατάντησε.

Μεγάλη υπήρξε η συμμετοχή από ξένες χώρες όπως η Γαλλία, Ιταλία, Βέλγιο, Σουηδία, ,Αυστραλία, Αμερική, Ιρλανδία, Ιράν, Τουρκία.

Από την Αυστραλία ξεχώρισε η ταινία «IRONY» που μας ενημερώνει για το πως η τεχνολογία μας καθηλώνει και παράγει υποδούλωση, χαύνωση ξεκόβοντας μας από την πραγματική ζωή.

Από τo Βέλγιο μας έκανε εντύπωση η ταινία «May Day» των Magis Olivier και Fedrik de Beul που μας μιλά για το πιο πολυπόθητο πράγμα στις μέρες μας την εύρεση εργασίας και τι χαοτικές καταστάσεις συνοδεύουν τα γραφεία εύρεσης εργασίας αφού ο καθένας έχει υπερβολικές απαιτήσεις. Καταστάσεις τόσο γνώριμες στους Έλληνες. Από την Ιταλία η ταινία Φιλοσοφία «filosofia» του Corto Fisolofia. Σπαρταριστή κωμωδία όπου μεσήλικες και παππούδες φιλοσοφούν για το Θεό, τη γέννηση τη ζωή κα. Άλλοτε έξυπνα και άλλοτε ανόητα καταλήγουν στο Σωκρατικό ένα ξέρω, ότι τίποτα δεν ξέρω . Την παρέα περικυκλώνει μια σερβιτόρα παχουλή θαρρείς πως βγήκε από τις ταινίες του Φελίνι.
Από τη Σουηδία το «Schoollyard Blues» της Eriksson Maria δυο πιτσιρικάδες αδέλφια περιπλανώνται στα προάστια μιας εξοχής και ο μεγαλύτερος προσπαθεί να του μάθει πώς να αντιμετωπίζει δύσκολες καταστάσεις στη ζωή του.

Τέλος από την Τουρκία ήρθε η ταινία «first encounter with authority», πρώτη επαφή με τις Αρχές του Yavuz Ozer όπου στην ορεινή Τουρκία σε ένα απομονωμένο φτωχόσπιτο κρύβεται ένας Τούρκος για να μη συλληφθεί από το στρατοκρατικό καθεστώς. Η αγωνία στα πρόσωπα της οικογένειας του να τον κρύψουν καταμαρτυρούν το οικογενειακό δράμα.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΦΕΝΔΩΝΗΣ

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter
Γιάννης Σφενδώνης

Πτυχιούχος στον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό του Ε.Α.Π.

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Lazis

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Who's Online

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 141 επισκέπτες και κανένα μέλος

ΜΕΙΝΕΤΕ ΣΥΝΔΕΔΕΜΕΝΟΙ ΜΑΖΙ ΜΑΣ

Τελευταια Νεα

Top