Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη εμπειρία

Αν δεν αλλάξετε τις ρυθμίσεις του προγράμματος περιήγησης, συμφωνείτε με αυτό.

Αποδέχομαι
11 Φεβ 2019

Ο μυθικός Μίδας

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

      

Γράφει ο Δημ. Δελιόπουλος

Και το σημερινό κείμενο, το τελευταίο του κύκλου, θα αντλήσει το περιεχόμενό του από το ανεξάντλητο έργο του Ηρόδοτου (484-426 π. Χ.), από όπου θα παρατεθούν μεταφρασμένα αποσπάσματα σε εισαγωγικά και πρωτότυπα με πλάγια γραφή. Φέρει, βέβαια, διαφορετικό τίτλο από τα τρία προηγούμενα, δεν είναι όμως άσχετο με την ουσία των δημοσιευμάτων εκείνων.

 

   Λέγαμε, λοιπόν, πως όταν ό Περδίκκας με τα δυο αδέρφια του διώχτηκε από την πατρίδα του, το Άργος, ύστερα από διάφορες περιπέτειες, κατέληξε σε μια περιοχή της Μακεδονίας, «που ονομάζεται κ ῆ π ο ι τοῦ Μ ί δ α» (Οἱ δέ ἀπικόμενοι ἐς ἄλλην γῆν τῆς Μακεδονίης οἴκησαν πέλας (=πλησίον, σιμά) τῶν κήπων τῶν λεγομένων εἶναι Μίδεω τοῦ Γορδίεω [Η, 178-79].

Σαν καλός γεωγράφος όμως ο Ηρόδοτος προσδιορίζει με περισσότερη ακρίβεια την περιοχή. Ήταν, γράφει, εκεί όπου ανθούσαν υπέροχα τριαντάφυλλα [ἓν ἓκαστον ἔχον ἑξήκοντα φύλλα… ‘Υπέρ δέ τῶν κήπων ὄρος κεῖται Βέρμιον τοὔνομα].

   Όταν, βέβαια. οι τρεις Αργείοι έφτασαν εκεί, στις υπώρειες του Βερμίου, δεν υπήρχε πια ο Μίδας. Το μόνο που είχε απομείνει ήταν η αύρα του μύθου του. Ο ίδιος με το λαό του, τους Βρίγες ή Βρύγες είχε προ πολλού μεταναστεύσει προς τη γειτονική Μικρασία, όπου εγκαταστάθηκε και δημιούργησε, κατά την παράδοση πάντοτε, μια μεγάλη επικράτεια, τη Φρυγία.

Σύμφωνα με μία παραλλαγή του μύθου, εκείνος που οδήγησε το λαό των Βρυγών πέρα από το Βόσπορο ήταν ο πατέρας του, ο Γόρδιος.

   Στο Γόρδιο όμως θα επανέλθουμε λίγο πιο κάτω.

Η ευρύτερα γνωστή ιδιότητα του Μίδα ήταν η ικανότητα που του χάρισε ο θεός Διόνυσος, να μετατρέπει σε χρυσό ό,τι έπιανε στα χέρια. Η χρυσοφιλία του αυτή παραλίγο να του στοιχίσει τη ζωή, αφού ακόμα και η τροφή που έπιανε γινόταν αυτόματα ένα κομμάτι από κίτρινο μέταλλο. Ας είναι καλά ο Διόνυσος, που τον συμβούλεψε να πάει στο γειτονικό ποτάμι, τον Πακτωλό και να ξεπλύνει τη βασανιστική ιδιότητα, που κάποτε τόσο έντονα είχε επιθυμήσει.

   Λιγότερο γνωστό ίσως είναι ένα άλλο «κουσούρι» του, τα γαϊδουρινά αυτιά. Του τα φόρτωσε ο Απόλλωνας, όταν ο Μίδας, που παραβρέθηκε σε έναν μουσικό διαγωνισμό, ανάμεσα στον Πάνα (κατά μία άλλη εκδοχή, στο θνητό Μαρσύα) και στο θεό της μουσικής, υποστήριξε τον τραγοπόδαρο θεό. Ο μόνος που γνώριζε το μυστικό ήταν ο κουρέας του, που είχε ορκιστεί όμως να μην το αποκαλύψει ποτέ σε άλλον άνθρωπο. Και ναι μεν, τήρησε τον όρκο του, δεν το αποκάλυψε σε κανέναν, επειδή όμως πιεζόταν από την ανάγκη να το μοιραστεί με κάποιον, πήγε και άνοιξε έναν λάκκο, μέσα στον οποίο φώναξε αυτό που τον βασάνιζε. Τι ήθελε να το πει; Πάνω στο λάκκο φύτρωσαν καλάμια, τα φύλλα των οποίων, με το ανάδεμά τους από το φύσημα του ανέμου κοινολογούσαν το μυστικό του κουρέα! Ο καημένος ο κουρέας, αν ήξερε τη σύγχρονη παροιμία που λέει πως «ο λόγος είναι σπόρος» ίσως δεν θα εμπιστευόταν ένα τέτοιο και τόσο σπουδαίο μυστικό σε έναν λάκκο, που αποδείχτηκε πως είχε πολύ γόνιμο χώμα!

   Η μετανάστευση του Μίδα ή για την ακρίβεια του Γόρδιου, του πατέρα του, δεν έγινε εκούσια. Τους εξανάγκασαν σε φυγή οι Έλληνες.

   Ωστόσο, η περιπέτεια της φυγής δεν τους βγήκε σε κακό. Οι λαοί στο κέντρο της Μικράς Ασίας, όπου πήγαν να εγκατασταθούν, τους περίμεναν. Περίμεναν, σύμφωνα με έναν χρησμό, κάποιον που θα έφτανε στον τόπο τους επάνω σε μιαν άμαξα. Τον άνθρωπο αυτόν θα τον ανακήρυτταν βασιλιά τους. Πράγματι με μια περίεργη άμαξα έφτασε εκεί ο Γόρδιος. Και ήταν περίεργη, γιατί επάνω στο ζυγό της ήταν δεμένος ένας κόμπος, τον οποίο δεν μπορούσε να λύσει κανένας. Η προφητεία μάλιστα που τον συνόδευε έλεγε πως, εκείνος ο οποίος θα έλυνε αυτόν τον κόμπο, γνωστό ως Γόρδιο Δεσμό, θα γινόταν κυρίαρχος της Ασίας. Βέβαια ο Ηρόδοτος δεν έζησε για να πληροφορηθεί πως μερικούς αιώνες αργότερα, περαστικό από την πόλη Γόρδιο, το πιο ένδοξο μέλος της μακεδονικής δυναστείας, ο Αλέξανδρος «ο Φιλίππου», μη έχοντας χρόνο για χάσιμο, αλλά ούτε και διάθεση να αφήνει πίσω του εκκρεμότητες, έκοψε με το εγχειρίδιό του τον κόμπο και δικαίωσε το μύθο, αφού έγινε κυρίαρχος της Ασίας.

   Έτσι, με τη συμβολική αυτή χειρονομία του Μεγαλέξανδρου έκλεισε ο κύκλος επαφής των Μακεδόνων με το Μίδα, που είχε ανοίξει στα περιβόλια του τελευταίου, κάτω από το χιονοσκέπαστο, κατά τον Ιστορικό, Βέρμιο [ἄβατον ὑπό χειμῶνος].

    

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

A_PAPADOPOULOS_NALMPANTHS

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Who's Online

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 466 επισκέπτες και κανένα μέλος

ΜΕΙΝΕΤΕ ΣΥΝΔΕΔΕΜΕΝΟΙ ΜΑΖΙ ΜΑΣ

Τελευταια Νεα

Top