Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη εμπειρία

Αν δεν αλλάξετε τις ρυθμίσεις του προγράμματος περιήγησης, συμφωνείτε με αυτό.

Αποδέχομαι
KALIAANI
17 Απρ 2019

Άρθρο του Γ. Γκιάτα: Μεγαλείο ιδιοτέλειας...

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

Γράφει ο Γιώργος Γκιάτας. Οικονομολόγος / Υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος με τον συνδυασμό ΔΥΝΑΜΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ - ΑΛΛΑΓΗ ΣΕΛΙΔΑΣ του Μιχάλη Χαλκίδη.

Ο κόσμος κινείται. Οι άνθρωποι μοναδικοί, διαφορετικοί ο ένας απ’ τον άλλο. Εχουν όμως κοινά στοιχεία και συνυπάρχουν ζώντας σε μικρότερες ή μεγαλύτερες κοινωνίες. Και φιλοδοξούν να βελτιώσουν τη ζωή τους, δρώντας κοντά ο ένας στον άλλο, αντιμετωπίζοντας τα προβλήματα των κοινοτήτων τους και δρομολογώντας διαδικασίες για αλλαγή, για εξέλιξη της πορείας τους.


Ιδέες υπάρχουν και κάποιες από αυτές τις ‘’συνέλαβαν’’ προηγούμενοι από εμάς. Δεν υλοποιήθηκαν ποτέ όμως για μια σειρά από λόγους-εμπόδια. Οι ιδέες δεν χρειάζεται να είναι καινούργιες αλλά εφαρμόσιμες.Κάποιοι αποφασίζουν για τους νόμους και την υλοποίησή τους, εμείς του εκλέγουμε, ψηφίζοντάς τους. Οι πολίτες τους αποδέχονται και τους τηρούν.


Κύρια στοιχεία της συμπεριφοράς μας ηανευθυνότητα, η έλλειψη παιδείας και πολιτισμού, η χαμηλού βαθμού κοινωνικότητά μας που μας διακρίνειως άτομα και μας χαρακτηρίζει. Καθημερινά ενεργούμε αρκετές φορές βλακωδώς, έχοντας γενικά παράτυπη, παράνομη και ανάρμοστη συμπεριφορά. Στη δουλειά μας είμαστε βασιλιάδες γιατί κάνουμε ‘’ότι γουστάρουμε...’’ σαν αφεντικά που είμαστε. Κοιτάμε με μισό μάτι τον καθένα που έχει κόσμο-πελατεία και εμείς όχι. Οι περισσότεροι είναι εχθροί, μέχρι αποδείξεως του εναντίον. Κινούμαστε διπλωματικά(sic) και δεν αντιδρούμε στη βλακεία την οποία αναθεματίζουμε από τον οίκο μας. Ο διπλανός μας έχει πτυχίο αλλά σιγά το “χαρτί”... Άραγεποιος είναι αυτός μπροστά σε μαςτους “ξεχωριστούς ασήμαντους”.Η ανευθυνότητα άποψης στο μεγαλείο της, η αλαζονεία του «ξερόλα» Έλληνα...


Οι σχέσεις μας διακρίνονται από ιδιοτέλεια, από ισορροπίες, από την κυριαρχία και το δίκιο του “εγώ” μας. Την ίδια στιγμή που παρατυπούμε,συζητάμε για την αγένεια του κόσμου, την έλλειψη παιδείας και πολιτισμού και κάνουμε κήρυγμα,κατακρίνοντας τις παραβάσεις των “άλλων’, τις ιδιοτελείς σχέσειςτους, την έλλειψη δράσης και αντίδρασης, τα στραβά και άδικα που συναντάμε και μας αφορούν, που τα κάνουμε παράλληλα και εμείς οι ίδιοι.Όλα τα δίκια του κόσμου δικά μας και τα άδικα, όλα των άλλων.Οι πτυχιούχοι όλοι δεν έχουν κοινωνική μόρφωση (άσε την επιστημονική...δεν μας βολεύει) αλλά τα παιδιά μας θέλουμε να μορφωθούν και να γίνουν σαν αυτούς τους ‘’αμόρφωτους’’.Ολοι είναι ίδιοι (βολική γενίκευση) και κανένας καλύτερος από εμάς.
Εμείς λοιπόν οι διπρόσωποι, οι αλλοπρόσαλλοι, οι “από ‘δω και από εκεί”, οι “εν δυνάμει ψηφοφόροι”, τι ζητάμε; Ποια είναι τα κριτήρια επιλογή μας, για τους υποψηφίους εκπροσώπους μας. Με βάση τα δεδομένα –ακουστικά και οπτικά- εκτιμώ ότι τα περισσότερα συγκλίνουν στο εξής: Την ικανοποίηση του “εγώ” μας, την ύπαρξη σχέσεων ισορροπίας, το δικό μας καλό γενικότερα και αποκλειστικά, αδιαφορώντας-πλην ορισμένων χορτάτων και κάποιων ευαίσθητων- για οτιδήποτε άλλο. Ιδιοτέλεια στο μεγαλείο της !!!


Θέλουμε ανανέωση προσωπικού (υποψηφίων δημοτικών συμβούλων) αλλά αυτός που θα επιλέξουμε να μην είναι “νέος” γιατί είναι άπειρος. Θέλουμε νέα πρόσωπα αλλά ψηφίζουμε “ώριμους” και περιφερόμενους “διάσημους” ασήμαντους .Κατακρίνουμε τους ανίκανους, τους αδιάφορους και τους “άχρηστους” αλλά είμαστε μαζί τους “λόγω υποχρέωσης”. Ψάχνουμε να βρούμε την αφορμή ή το αρνητικό σε κάποιον νεότερο για να το κάνουμε ισχυρό άλλοθι εξίσωσης και δικαιολόγησης των επιλογών μας.Τα κριτήριά μας είναι γεμάτα ΕΓΩ (συγγενικά, κομματικά, υπαρξιακά, φιλικά, εργασιακά,facecontrol...) και δεν είναι –ενώ θα έπρεπε- ουσιαστικά ( γνώσης, μόρφωσης, κοινωνικότητας, επαγγελματικής φύσης, χαρακτήρα και προσωπικότητας, ακεραιότητας, εργατικότητας).


Ένα μεγάλο “αλλά...” κυριαρχεί και κατευθύνει τις επιλογές μας, ένα “αλλά” μηδενισμού των όποιων προσόντων και ικανοτήτων του απορριφθέντος προς επιβεβαίωση των προτιμήσεών μας. Ένα “αλλά” που βάζει στη ζυγαριά προσόντα και γνωριμίες και γέρνει με κριτήρια συναισθηματικά, ξεκάθαρα υπέρ του δεύτερου. Ένα “αλλά” απροβλημάτιστο και ξεχωριστό που διαιωνίζει προβλήματα και μας απαλλάσσει από ευθύνες, παρέχοντάς μας μια ψευδαίσθηση ανακούφισης.
Καταλήγουμε ενώ έχουμε ψηφίσει -χωρίς προβληματισμό- τον ξάδερφο, τον γείτονα, το κομματικό στέλεχος, λόγω προσωπικών και συναισθηματικών κριτηρίων και δεν περιμέναμε κάτι απ΄αυτόν για το κοινωνικό σύνολο (μόνο για εμάς)να κατακρίνουμε τον ίδιο και την παράταξη που βγήκε, γιατί δεν έκανε κάτι – που δεν περιμέναμε- για τον τόπο, για το κοινωνικό σύνολο. Και δεν λέμε τίποτα πολλές φορές γιατί είναι συγγενής μας, ή φίλος για να ‘’μην χαλαστούμε’’μαζί του (και με αυτούς θα πρέπει να διατηρείς τις ελάχιστες σχέσεις...).Οι επιλογές μας κινούνται γύρω από το εγώ μας, με συμφεροντολογικά κριτήρια για να γίνεται η δουλειά μας, αγνοώντας και αδιαφορώντας δρομολόγηση θετικών ενεργειών για την τοπική κοινωνία, στην οποία ζούμε και δραστηριοποιούμαστε. Η λογική απουσιάζει ως κριτήριο των επιλογών μας.


Τα “θέλω” μας είναι να εκλεγεί κάποιος γνωστός που μπορεί να βοηθήσει εμένα και δεν με νοιάζει για τους άλλους. Να κυριαρχεί το ΕΓΩ και όχι το ΕΜΕΙΣ(το εγώ του καθενός και να μην υπάρχει καν το εγώ του άλλου, ούτε συζήτηση για το εμείς...). Συνεπώς πώς να διορθωθούν τα πράγματα σε μια κοινωνία όπου απουσιάζει το εμείς, απουσιάζει ο σεβασμός, η κατανόηση της αδυναμίας, η θέληση για αλλαγές, η βοήθεια των πολλών και των αδυνάτων. Τα κριτήρια μας κινούνται γύρω από τα εγώ μας και όχι από τυχόν “αντικειμενικότητα”, η οποία θα επέβαλε να επιλέξουμε τους “άριστους των αρίστων”, για να μας κυβερνήσουν.


Ο κόσμος αλλάζει αλλά εμείς το χαβά μας. Περιμένουμε να γεράσουν κάποιοι και να αποκτήσουν εμπειρία (λες και είναι θέμα ηλικίας και χρόνου), για να μπουν στην τοπική πολιτική σκηνή και να μπορέσουμε να τους εμπιστευτούμε!!! Οι Ιδέες που υπάρχουν δεν υλοποιήθηκαν-και δεν πρόκειται αν συνεχίσουμε έτσι-γιατί κυριαρχεί η παραπάνω αντιφατική συμπεριφορά μας και η αδιαφορία μας για τους άλλους. Κυριαρχεί το “εγώ” μας, στο “εμείς” των άλλων, των συνανθρώπων μας.
Ας προβληματιστούμε λοιπόν, ξεκινώντας πρώτα από εμάς, από τα “εγώ” μας αλλά και από τις ευθύνες μας και τις υποχρεώσεις μας, απέναντι στους συμπολίτες μας, στα παιδιά μας και στους εαυτούς μας, απέναντι στο μέλλον του οποίου γυρίζουμε σήμερα τις πλάτες. Και μετά ας πάμε στους άλλους.... Πάνω και πρώτοι απ’ όλους , ας προβληματιστούμε όλοι εμείς “οι παρα-μορφωμένοι”...

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

LENOS_TAVERNA

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Who's Online

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 183 επισκέπτες και κανένα μέλος

ΜΕΙΝΕΤΕ ΣΥΝΔΕΔΕΜΕΝΟΙ ΜΑΖΙ ΜΑΣ

Τελευταια Νεα

Top