Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη εμπειρία

Αν δεν αλλάξετε τις ρυθμίσεις του προγράμματος περιήγησης, συμφωνείτε με αυτό.

Αποδέχομαι
27 Αυγ 2013

Έργο Τοπικής Ιστορίας «Τα Μυστικά του Βάλτου» της Π. Δέλτα

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

Σήμερα αντιγράφω μερικά  αποσπάσματα από το βιβλίο «Τα Μυστικά του Βάλτου». Στη σελίδα 43 γράφει:

«Οποιος λοιπον κατειχε τη Λίμνη των Γιαννιτσων, την απόρθητο αυτην κρυψώνα, ηταν κύριος της καταστάσεως. Και οποιος ηθελε απέξω ν’ αμυνθει, ηταν καταδικασμένος εκ των προτέρων σ’ αποτυχία».

Αναφέρει συχνά το Νιχώρι και πολλά άλλα χωριά. Βασικοί Ήρωες είναι η δασκάλα Ηλέκτρα, που παίζει σημαντικό ρόλο, καθώς επίσης και τα δυο παιδιά, ο Αποστόλης και ο Γιωβάν. Να πως περιγράφει το Βάλτο στη σελίδα 43:

«Η Λίμνη ηταν αρκετα κατοικημένη, οχι μόνιμα, αλλ’ απο χωρικούς, που απο τα περίχωρα εμπαιναν στα νερά της για ψαρική, κυνήγι και για να κόψουν καλάμια και ιδίως ραγάζι, ένα χόρτο που φύτρωνε στον Βάλτο και με το οποιο σκέπαζαν τις στέγες των σπιτιων, γέμιζαν τα σαμάρια, επλεκαν ψάθες για το πάτωμα, καλάθια και άλλα. Επίσης, η Λίμνη εβριθε απο βδέλλες, και οι χωρικοι τις πουλουσαν στο εξωτερικό, προπάντων στην Αυστρία. Η βλάστηση της Λίμνης ήταν πλουσιότατη. Θάμνοι διάφοροι φούντωναν κατά τούφες πυκνές. Πλατόφυλλες νυμφαδες απλώνουνταν, φούντωναν αφθονες οπου ηταν ακίνητα τα νερά, μυστηριώδεις και σιωπηλές. Λαπατιες χοντρόφυλλες, παχιές, με μεγάλα απλωτα σκληρα φύλλα, πλάγι σε ραγάζια που ψιθύριζαν στο κάθε αεράκι, δυο μέτρα και περισσότερο πάνω απο τα νερά. Και καλάμια! Καλάμια παντου, που πετάγουνταν ως τέσσερα μέτρα ψηλά, τοιχος πράσινος το καλοκαίρι, κίτρινος και ξερός το χειμώνα, σκεπάζοντας με το σφύριγμα και τ?ο μουρμούρισμά του κάθε ύποπτο ψίθυρο.

Εδω κι εκει δέντρα ατροφικά, ρακίτα οπως τάλεγαν οι ψαράδες, βλάστιζαν αραια και που. Κάπου κάπου καμια ητια εγερνε το πένθιμο φύλλωμά της.

Επίσης, απ ζωα εβριθε η Λίμνη. Ψάρια και χέλια, βατράχια και νερόφιδα κατα μυριάδες στα νερά της! Νερόκοτες (κουκλικές, οπως τις λένε οι ντόπιοι), αγριόπαπιες, αγριόχηνες και αλλα πουλερικά, αγρίμια, αλεπούδες, κουνάβια, αγριόχοιροι, ακόμα και λύκοι που κατέβαιναν ?ς ?κε? το χειμώνα, γέμιζαν τη Λίμνη ψίθυρα, κακαρίσματα, πιπίσματα, τσιρίγματα, ουρλιάσματα, σουσουρίσματα, μουρμουρες, κρότους γνωστους και αγνωστους, που πολλαπλασιάζουνταν στα σιωπηλα νερά της, της εδιναν οψη μυστηριώδικη και φαντασμαγορική. Εδώ κι εκεί, στα βαθια νερά, στην καθαυτη Λίμνη των Γιαννιτσων, σχηματίζουνταν πλατειες ανοιχτές, χωρις καλάμια και ραγάζι και τουφες. Εκεί κούρνιαζαν τη νύχτα τα νεροπούλια και ξανάφευγαν κάθε πρωι για  τα χωράφια γύρω στη Λίμνη, όπου έβρισκαν τροφή. 

Στην πυκνοκαλαμια αυτή, ο Λουδίας, κυλώντας τα νερά του, ανοιγε δυο δρόμους φυσικούς, πέντε εξι μέτρα φάρδος ο καθένας.

Επίσης, σχηματίζουνταν και μερικα φυσικα δρομάκια, απο μικρες διακλαδώσεις του Λουδία, που τις λέγανε οι χωρικοι «μάνες του νερο?». Οι μάνες αυτές, με τα ρευμα τους, σχημάτιζαν πλωτα περάσματα οπου χώνουνταν η πλάβα. Τη Λίμνη λοιπόν, με τα ζωντανά της και τη φυτεία της, την εκμεταλλεύουνταν οι χωρικοι της περιφέρειας. Από τότε όμως που κατόρθωσαν να μπουν στον Βάλτο τα μικρα ελληνικα σώματα, οι συχνες συγκρούσεις με τους Βουλγάρους, το τουφεκίδι, οι αγριότητες των Βουλγάρων, που σκότωναν όπου υποψιάζουνταν συμπάθεια προς τους έλληνες, φόβισαν τους χωρικούς, που ένας ένας εγκατέλειψε την καλύβα του και τη Λίμνη».

Νομίζω πως δεν διαφέρει και πολύ η αφήγησή της με το προχθεσινό άρθρο μου που είναι η αφήγηση του Νιχωρίτη Θωμά Σ. Χατζόπουλο.

Για το Νιχώρι στη σελίδα 441 γράφει η Π. Δέλτα:

«Και το βράδυ σαν γύρισαν από το πανηγύρι του Νιχωρίου οι άντρες με γέλια και τραγούδια, φάνηκε η χαρά τους σα παραφωνία. Γέλια έκαναν πολλά οι άντρες. Στο Νιχώρι τους είχαν ψήσει αρνιά και τους είχαν κεράσει κρασί και ούζο και καλύτερο, είχαν καλέσει και Τούρκους που περνούσαν από κει με δυο χωροφύλακες και διασκέδαζαν και αυτοί μαζί τους. Μα στο μεταξύ είχε βάλει ο καπετάν Νικηφόρος παιδιά του να τους φυλάγουν, έτσι που να μην τους επιτρέψουν να φύγουν από το Νιχώρι, ούτε την αυριανή, ούτε την ακόλουθη νύχτα, μην τύχει και πουν τίποτα τις κινήσεις των σωμάτων και βάλουν υποψίες οι αρχές. Ύστερα πήγαιναν στο καλό».

Οι αναφορές για το Νιχώρι είναι πολλές. Είναι τόσο καλά γραμμένες που θαρρείς πως τα έχει βιώσει η ίδια. Το λέω αυτό για να υποστηρίξω την άποψη μου πως το βιβλίο «Τα Μυστικά του Βάλτου» δεν είναι ένα «ΠΑΡΑΜΥΘΙ».

Θα κλείσω με τα λόγια της Δασκάλας Ηλέκτρας προς τα παιδιά: «… Είστε Έλληνες!... να είστε περήφανοι. Η φυλή μας είναι η πιο παλιά, η πιο ένδοξη, η πιο πολιτισμένη, η πιο ποιητική!...»

Στο επόμενο άρθρο μου θα αντιγράψω άλλα στοιχεία από τον τόπο μας, που τόσο ωραία μας τα παρουσιάζει στο βιβλίο της η Πηνελόπη Δέλτα.

 
Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

proioy fani

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Who's Online

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 286 επισκέπτες και κανένα μέλος

ΜΕΙΝΕΤΕ ΣΥΝΔΕΔΕΜΕΝΟΙ ΜΑΖΙ ΜΑΣ

Τελευταια Νεα

Top