Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη εμπειρία

Αν δεν αλλάξετε τις ρυθμίσεις του προγράμματος περιήγησης, συμφωνείτε με αυτό.

Αποδέχομαι
20 Σεπ 2013

Όταν ο κινηματογράφος ήταν απλός αλλά γοητευτικός (2)

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

Άρθρο του Γιάννη Σφενδώνηπτυχιούχου στον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου

 

Η ΔΕ ΓΥΝΗ ΝΑ ΦΟΒΕΙΤΑΙ ΤΟΝ ΑΝΔΡΑ

Ανατροπή των κανόνων , η βασιλική οδός για τη γυναικεία χειραφέτηση

Σκηνοθεσία -σενάριο Γιώργος Τζαβέλας

Παίζουν Μάρω Κοντού, Γιώργος Κωνσταντίνου,Δέσπω Διαμαντίδου, Κατερίνα Γώγου,Καίτη Λαμπροπούλου, Λίλη Παπαγιάννη

Μουσική Κώστας Καπνίσης

Ελληνική ασπρόμαυρη κωμωδία του 1965

Η καταπίεση της γυναίκας έχει ιστορικά βάθος χρόνου και οι παραδόσεις αιώνων την ήθελαν αλλά και την θέλουν ακόμη υποτακτική κυρίως απέναντι στον άντρα .Ανάμεσα στα αντρόγυνα υπάρχουν σχέσεις  που θεμελιώνονται πάνω στην απόλυτη κυριαρχία του συζύγου αλλά υπάρχουν και σχέσεις όπου η γυναίκα κυριαρχεί χάρη του χαρακτήρα της ή χάρη στην ιδιαίτερη κατάσταση της πχ.   πνευματικότα ή  ομορφιά. Με την άνοδο της αστικής τάξης η ίδια πολιτική των παλαιών αρχών ισχύει για το γάμο καταδυναστεύοντας την γυναικεία προσωπικότητα και σε αυτό φταίει όχι μόνο η γερά θεμελιωμένη πατριαρχική δομή της κοινωνίας αλλά και η ρηχή μόρφωση των λαικών κυρίως στρωμάτων. Απο τα λαικά στρώματα της κοινωνιας έλκει την καταγωγή της η Ελένη που συζεί  με τον Αντωνάκη οπως της αρέσει να τον αποκαλεί ,ο οποίος αν και είναι  δημόσιος υπάλληλος τον κυβερνούν  απολυταρχικές ιδέες και απόψεις για το γάμο και κυρίως για την θέση της γυναίκας. Βρίσκεται συνέχεια σε υπερένταση, έχει εξαιρετικές ιδιοτροπίες, αντιλέγει σε κάθε τι ακόμη και σωστό στη συμβία του και διακατέχεται απο φοβικό σύνδρομο για το γάμο και τη δέσμευση. Απαιτεί συνεχώς σιωπή και υποταγή ενώ μέχρι στιγμής η συμβία του υπακούει με ιώβεια υπομονή ευελπιστώντας σε καλλίτερες μέρες. Κάποια στιγμή οι φίλοι του θα προσπαθήσουν και θα τον πείσουν οτι έφτασε ο καιρός να παντρευτεί .                   Ο γάμος όμως του επιφυλάσσει μια δυσάρεστη έκπληξη απο την νόμιμη πλέον σύζυγο του η οποία τώρα κάνοντας  ριζοσπαστική στροφή στη σχέση τους είναι αυτή που απαιτεί ,αντιμιλάει ανατρέποντας τον κυρίαρχο ρόλο του άντρα της. Έτσι λοιπόν απο το μόνιμο επαναστατημένο ρεφραίν του άντρα της “παίρνω το καπελάκι μου και φεύγω” περάσαμε στο εξίσου επαναστατημένο “τώρα ξυπνήσανε οι σκλάβοι”. Η νέα αυτή  ισορροπία τον βγάζει έξω απο τα νερά του γιατί χάνει τα πλεονεκτήματα του με αποτελέσμα να φτάσουν στο διαζύγιο μέσα σε ελάχιστο χρόνο. Η Ελένη που χρόνια ζούσε στην σκιά του άντρα της ακούει την εσωτερική ηχώ της ψυχής της ,νιώθει οτι οι γκρίζες και μελαγχολικές μέρες που άλλοι τις οργανώνουν πρέπει να πάρουν οριστικό τέλος, έπρεπε να τολμήσει αυτή  την ανατροπή ,να κερδίσει τον χαμένο αυτοσεβασμό της και αξιοπρέπεια. Διεκδικούσε μια πιο ενεργητική θέση στο μοίρασμα των υποχρεώσεών τους.  Το Εγώ του καθενός αναζωπυρώθηκε που σύμφωνα με τον Φρόιντ αναπτύσσεται και καλλιεργείται με την επίδραση της συσσωρευμένης εμπειρίας. Όμως όταν μέσα τους ξύπνησαν οι αμυντικοί μηχανισμοί και των δυο η έκβαση ήταν αρνητική για τον γάμο τους.Οι αμυντικοί μηχανισμοί αποτελούν ασυνείδητους μηχανισμούς που τίθενται σε λειτουργία από το Εγώ όταν αποτυγχάνουν διάφορες συνειδητές προσπάθειες.Η χρήση αυτών των μηχανισμών κατα τον Φρόιντ εάν είναι καταχρηστικές φέρνουν ανατροπή με αρνητικά αποτελέσματα ,εάν είναι εκλογικευμένες φέρνουν θετικά αποτελέσματα.Όταν το παλιό σπίτι σε μια γειτονιά της Πλάκας γκρεμίζεται λόγω αντιπαροχής συναντιούνται και οι δυο ξανά τυχαία για να πάρουν μια τελευταία γεύση του χώρου όπου κάποτε χωρούσε όλες τις καλές και άσχημες μέρες της δεκάχρονης συμβίωσης τους. Οι αναμνήσεις τους σαν ενα χαμένο άρωμα επανήλθαν, ξαναστέλνοντας το γκρίζο της μοναξιάς τους οριστικά στο παρελθόν προτιμόντας  ξανά τη συμβίωση. Ο συγγραφέας Φερνάντο Σαβατέρ ταιριάζει απόλυτα στην περίπτωση των δυο συμπαιραίνοντας οτι η ζωή μας γίνεται ανθρώπινη “όταν τη μοιραζόμαστε μαζί με άλλους ανθρώπους κάνοντας συμφωνίες ή ανταλλάσσοντας ψέμματα, πότε δεχόμενοι τον σεβασμό τους ή τις προδοσίες τους, αγαπώντας ,κάνοντας σχέδια και ανακαλώντας το παρελθόν, προκαλώντας ο ένας τον άλλον , οργανώνοντας μαζί τα κοινά...”                       Στα αξιοσημείωτα στοιχεία της ταινίας ανήκουν α) Το κοινωνικο-πολιτισμικό προφίλ  της ελληνικής λαικής γειτονιάς σε μια δύσκολη εποχή  που εκδηλώνεται στα πρόσωπα και τη συμπεριφορά τους με εκπληκτική αυθεντικότητα , οικογενειακοί φίλοι, πεθερικά, γείτονες β) Η ηθοποιεία  του Γιώργου Κωνσταντίνου (Αντωνάκης) στη σκηνή που πραγματοποιεί την απειλή του οτι “θα πάρει το καπελάκι του και θα φύγει” παρασέρνοντας τα πάντα στο διάβα του σαν ταύρος σε υαλοπολείο.Η κινησιολογία του έχει τον αέρα και το νεύρο μιας προτοκλασάτης ιταλικής κωμωδίας.γ) Η τελική σκηνή της επανασύνδεσης τους μέσα στα ερείπεια του παλιού σπιτιού τους την ώρα της κατεδάφισης θυμίζει συμβολικά πολεμική σύγκρουση όπως ακριβώς ήταν και η ζωή στο παρελθόν τους που όμως τώρα με τη δύναμη της  αγάπης κατορθώνουν να βγούν και οι δυο σώοι έξω απο τα χαλάσματα  σε μια κοινή πορεία. Δεν είναι τυχαίο που η ταινία βραβέυτηκε με το βραβείο σκηνοθεσίας στο φεστιβαλ του Σικάγου και είχε συμμετοχή στο φεστιβαλ Βερολίνου το 1965.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter
Γιάννης Σφενδώνης

Πτυχιούχος στον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό του Ε.Α.Π.

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Who's Online

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 386 επισκέπτες και κανένα μέλος

ΜΕΙΝΕΤΕ ΣΥΝΔΕΔΕΜΕΝΟΙ ΜΑΖΙ ΜΑΣ

Τελευταια Νεα

Top