Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη εμπειρία

Αν δεν αλλάξετε τις ρυθμίσεις του προγράμματος περιήγησης, συμφωνείτε με αυτό.

Αποδέχομαι
01 Μαρ 2017

Γ. Γκιάτας: Οι δύο αποχρώσεις του κέντρου

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

Ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον. Οπαδικό θα έλεγα. Η ανάγκη του να ανήκει κάπου, επιτακτική. Είναι μέλος της οικογένειας, της ομάδας, της κοινωνίας, του κόμματος και οπουδήποτε μπορεί να βρει ταυτότητα ύπαρξης ως στοιχείο ενός ευρύτερου συνόλου.

Το δίλημμα αριστερός ή δεξιός υπήρξε κυρίαρχο στην πολιτική σκηνή για δεκαετίες. Συντήρησε και συντηρήθηκε από γενιές γιατί ήταν μια βολική συνταγή επιτυχίας αμφοτέρων. Τώρα που ξεθώριασε ως έννοια και έπεσαν οι μάσκες, προσπαθούν να το προσεγγίσουν τάχα διαφορετικά βάζοντας “και ολίγον κέντρο”. Κεντροδεξιός ή κεντροαριστερός λοιπόν το επόμενο δίλημμα. Η ύπαρξη της λέξης κέντρο -που εξ ορισμού- αποκλείει τα άκρα ως στοιχεία ριζοσπαστικά, απόλυτα και περιθωριακά. Όλοι στο κέντρο λοιπόν και ο Θεός βοηθός....

Η αριστερά αυτό-προσδιορίστηκε προοδευτική έχοντας ως κύρια στοιχεία ξεχωριστής ταυτότητας την ιδεολογία της, την αλλαγή των κατεστημένων, την διαφορετικότητα, τις συλλογικές δράσεις και κατευθύνσεις με επίκεντρο την κοινωνία, με ανάδειξη αρχών και αξιών για τις κοινωνικές ομάδες. Με θέσεις θεωρητικές, υποσχόμενες και αόριστες.

Η δεξιά έτερο-προσδιορίστηκε συντηρητική (γιατί όρο μπορούν να προσδιορίζουν μόνο οι αριστεροί...) έχοντας ως δικά της κυρίαρχα στοιχεία τη διατήρηση της υφιστάμενης κατάστασης (των προνομίων δηλαδή), τη συνέχεια του οφέλους των λίγων και ισχυρών εις βάρος των πολλών αδυνάτων, των διεκδικήσεων μέσω φιλελεύθερων πολιτικών και την ανάδειξη του ατομικού έναντι του συλλογικού.

Οι αριστεροί όταν ήθελαν να μην λύσουν ένα πρόβλημα το παρέπεμπαν σε συλλογικά όργανα. Το συζητούσαν τόσο πολύ ώστε κουραζόντουσαν και οι ίδιοι. Σε τέτοιου είδους συζητήσεις-κυριλέ- με την ευγένεια να περισσεύει και την δολοπλοκία να κρύβεται ενώ κυριαρχεί, το συμπέρασμα ήταν προδιαγραμμένο, άχρωμο και εν τέλει στημένο. Γενικό και αόριστο πόρισμα εμπλουτισμένο με κάποιες συνειδητές ανοησίες και αστοχίες για να έχουν συνέχεια οι υπόλοιποι στις συζητήσεις τους. Δεν αγγίζουμε τίποτα και σχολιάζουμε οτιδήποτε σχετίζεται με το θέμα. Κλέβουμε ρόλους και γινόμαστε ένα με τους πολίτες λέγοντας αυτό που θα σκεφτόταν. Στο τέλος αποφασίζει ένας και οι υπόλοιποι πειθαναγκάζονται να συμφωνήσουν. Και αν διαφωνήσουν το προσπερνάμε, βαφτίζοντάς το δημοκρατία θέσεων και πολυφωνία.

Συζητώντας για ένα θέμα, επιχειρούν απαλλαγή των ευθυνών τους ως να μην είναι μέρη ενός συστήματος μέσα στο οποίο και οι ίδιοι δρουν, εφαρμόζοντας κανόνες του. Το σύστημα είναι κακό , κακοί και αυτοί που το εφαρμόζουν, εμείς το διατηρούμε, το κατακρίνουμε και αναγκαζόμαστε να το εφαρμόσουμε. Παραλογισμός...

Το θέμα είναι πως ο καθένας-αριστερός και δεξιός πόλος- έχει κλέψει από τον άλλο τα χειρότερα στοιχεία του και τα έχει κάνει δεδομένα του, βαφτίζοντάς τα διαφορετικά. Έτσι έχει επέλθει η σύγκλιση, η ταύτιση σε μεγάλα ζητήματα. Και αυτό πολιτικά βαφτίζεται “κέντρο”. Τα κόμματα δεν έχουν διαφορές και το κέντρο είναι ένας μεγάλος-πολιτικά- χώρος για να αφεθεί στον αντίπαλο. Τα κεντρικά τους στοιχεία είναι παρόμοια και οι διαφορές τους βρίσκονται σε ασήμαντα και αδιάφορα θέματα για τον πολύ κόσμο. Το συμπέρασμα δεν προέρχεται μέσα από γενίκευση αλλά από απλή παρατήρηση.

Αυτοί που παίρνουν θέση ξεκάθαρη και διαφορετική αποκαλούνται ακραίοι. Οι λοιποί που επιλέγουν την πεπατημένη μέση οδό αποκαλούνται συντηρητικοί. Οι βολεμένοι πολίτες ψάχνουν συντηρητικούς και οι υπόλοιποι επαναστάτες. Μέχρι να βολευτούν. Για τους αριστερούς οι λύσεις είναι απεριόριστες θεωρητικώς αλλά μη εφαρμόσιμες πρακτικώς. Για τους δεξιούς οι λύσεις είναι περιορισμένες. Τα όρια απεριόριστα για τους μεν αυστηρά για τους δε. Οι διαφορές χαώδεις για δεξιούς και αριστερούς, ανύπαρκτες για τον λαό.

Οι στόχοι είναι ιδιοτελείς, από άλλη οπτική γωνία όμως. Περνούν μέσα από ελεγχόμενες τάξεις, ομάδες, άτομα αλλάζοντας απλά τη σειρά. Οι δικοί μας και οι άλλοι. Για τους αριστερούς, έλεγχος του συστήματος- με κυρίαρχη την ομάδα έναντι του ατόμου- μέσα από ανύπαρκτα και ελεγχόμενα συλλογικά όργανα και κατευθυνόμενες ομάδες με στοιχεία περί ηθικού πλεονεκτήματος, δημοκρατίας, κοινωνικότητας, συλλογικότητας, διαλόγου και άλλων αρεστών εννοιών. Από την άλλη οι δεξιοί, κακοί αντιγραφείς των αριστερών θέσεων και δράσεων (όπως αναφέρονται παραπάνω) με κυρίαρχη στόχευση στο άτομο και τα χαρακτηριστικά του.

Απουσιάζει η ιδεολογία. Όταν στερείσαι αυτής δεν έχεις ξεκάθαρες θέσεις. Άρα δεν μπορεί ο κόσμος να σε βλέπει ξεχωριστό επειδή έτσι νομίζεις. Χωρίς ιδιαίτερα χαρακτηριστικά γνωρίσματα τα οποία ακουμπούν και εκφράζουν διαφορετικές κοινωνικές ομάδες, χωρίς σαφή και διαφορετικά στοιχεία, πώς διαφοροποιείσαι;

Όλοι τους διαχειριστές ενός συστήματος, το οποίο συντηρούν-μέσα από αναγκαία ευγενή αντιπαλότητα- με τέτοιο τρόπο ώστε να το διαιωνίζουν βολικά και ασυμβίβαστα. Αποφυγή ουσιαστικών συζητήσεων και απουσία διαφορετικών θέσεων και προτάσεων, θα είναι τα δυο θέματα που θα κυριαρχούν όσο δεν ξεκαθαρίζονται καταστάσεις μέσω ιδεών, πολιτικών θέσεων και διαδικασιών.

Η αδράνεια των κομμάτων και η αδυναμία τους να παράξουν πολιτική, θέσεις και να δρομολογήσουν εξελίξεις παράγει στασιμότητα. Απευθύνονται έτσι σε “έτοιμους πελάτες” του κέντρου, οι οποίοι επιθυμούν –τουλάχιστον- τη διατήρηση των κεκτημένων. Η αναβλητικότητα επίλυσης των προβλημάτων, μόνο σήψη και φθορά αναπαράγει. Πορευόμενοι με τέτοιο τρόπο έχουμε μόνο μια κατάληξη. Ενώ βρισκόμαστε σε αδράνεια να έχουμε την αίσθηση κίνησης. Και ενώ ο χρόνος περνά εμείς να νομίζουμε ότι σταμάτησε, σαν χαλασμένο ρολόι που δείχνει-κάθε φορά- ίδια ώρα, στη μέρα που μας βολεύει. Εκείνη των πανηγυρισμών της “αιώνιας” νίκης και της απόδοσης ευθυνών στο μακρινό παρελθόν που όλοι μας συν-διαμορφώσαμε...

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Who's Online

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 214 επισκέπτες και κανένα μέλος

ΜΕΙΝΕΤΕ ΣΥΝΔΕΔΕΜΕΝΟΙ ΜΑΖΙ ΜΑΣ

Τελευταια Νεα

Top