Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη εμπειρία

Αν δεν αλλάξετε τις ρυθμίσεις του προγράμματος περιήγησης, συμφωνείτε με αυτό.

Αποδέχομαι
KALIAANI
15 Μαρ 2017

Γ. Γκιάτας: Πού πάμε σύντροφοι;

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

Ησυχία, θέλω να ακούσω. Και εγώ να διαμαρτύρομαι...


Το παρελθόν έχει παρέλθει. Το μέλλον δεν ήρθε ακόμα όμως σίγουρα δεν θέλουμε να έρθει με τέτοιους όρους και δύσκολες συνθήκες. Το παρόν βρίσκεται εδώ αλλά δεν το παραδεχόμαστε , κάνουμε πως δεν το βλέπουμε, και δεν επιθυμούμε να το βιώσουμε. Λαός και εξουσία, αγέρωχοι και μοναχικοί, καμαρώνοντας για τις αποφάσεις μας, τις οποίες αναθεματίζουμε αμφότεροι, συνεχίζουμε στο ίδιο έργο θεατές... και η επανάληψη κουράζει.

Αποτιμώντας την πορεία μας ως πολιτικά όντα, σε συνθήκες δημοκρατίας, αποφασίσαμε για το μέλλον μας με τις ψήφους μας. Σοφά επιλέξαμε και σοφά σφάλαμε για μια ακόμη φορά. Κάποιοι διέκριναν τον Αρμαγεδδώνα και κρύφθηκαν. Άλλοι λοξοδρόμησαν για να αποφύγουν τις επιπτώσεις και την τιμωρία. Όσοι το έπαιξαν ήρωες έχασαν. Ο καθένας ήθελε να ζήσει το παραμύθι του, την Οδύσσεια ως νέος ήρωας και να ξαναγράψει μυθολογία με τους άθλους του, χωρίς την συγκατάθεση της πραγματικότητας. Με ένα καράβι σε δρόμους του πουθενά, ακολουθώντας την πεπατημένη. Κατέληξαν οι σύντροφοι να συνεννοηθούν και να συμφωνήσουν ώστε την ίδια διαδρομή- των προηγούμενων κακών- να ακολουθήσουν αλλά να την βαφτίσουν διαφορετική!!! Για να πάνε που;

Αυτή η χώρα όλο κάπου πάει ή κάπου την πάνε. Την πάνε στα ουράνια, στα τάρταρα, κατά διαόλου, σε ατομικούς παράδεισους ή κατά τα γραφάς. Χθεσινοί ήρωες και νυν προδότες, χθεσινοί ηγέτες και τωρινοί δοσίλογοι, χθεσινοί οραματιστές και νυν ψεύτες, χθεσινοί αριστεροί και νυν φιλελεύθεροι, χθεσινοί προλετάριοι και τωρινοί καπιτάλες. Αυτοί είναι οι ηγέτες μας. Με κουστούμια που ταιριάζουν στην περίσταση και...χωρίς γραβάτες για να μην προκαλούν και να ενισχύουν την διαφορετικότητα. Βέβαια με “τέτοιους” μπορεί η χώρα, η κοινωνία, να πάει και μόνη της -με τον αυτόματο πιλότο- ή με εν δυνάμει έντεκα (11) εκατομμύρια πρωθυπουργούς...

Όλοι εξαργυρώνουν την κομματική τους ταυτότητα και τους αγώνες τους. Τώρα που ήρθε η σειρά μας –σύντροφοι- θα το πράξουμε ομοίως και μετά τέλος...για να είμαστε επιεικώς κρινόμενοι από την ιστορία. Λες και η εξουσία είναι λευκή επιταγή που την οφείλει ο λαός προς τους αυτοχαρακτηρισμένους “αγωνιστές” του. Αυτοαναγορεύεται κάποιος ως ο επόμενος σωτήρας μέσα από την αυταπάτη των προηγούμενων. Μπορείς να ρωτήσεις την κυβέρνηση αν πάει καλά και θα σου απαντήσει αρνητικά; Ή να σου απαντήσει αρνητικά για τον ερχομό της ανάπτυξης; Δικαίωμα ερωτήσεων έχει μόνο η αντιπολίτευση - για το μέλλον- και απαντάει φυσικά και υπεύθυνα η κυβέρνηση για το παρελθόν. Για το παρόν δεν υπάρχει χώρος. Ούτε συζήτηση για τα βολικά, κοινά τους συμφέροντα. Για το παρελθόν, πεδίο δόξης λαμπρόν. Έτσι και αλλιώς με τις υπάρχουσες συνθήκες δεν υπάρχει μέλλον, άρα ας μιλήσουμε για το παρελθόν που ξέρουμε...

Το μέλλον έχει ευκαιρίες αλλά και παγίδες. Και αν δεν γνωρίζεις να αρπάξεις τις πρώτες και να αποφεύγεις τις δεύτερες, την έβαψες. Από το κρεβάτι του “Προκρούστη λαού” δεν γλιτώνει κανείς. Χρήσιμο θα ήταν να ονειρευτείς τις πρώτες και να προβλέψεις τις δεύτερες αλλά που καιρός για φαντασία και όνειρα όταν υπάρχει “φαί”. Άσε τις αλήθειες και τα κηρύγματα για τους “άλλους”.

Με οδηγούς και καθοδηγητές άλλους, ξένους, με αναγκαστικούς και αδιαπραγμάτευτους στόχους, εχθρικούς για μας τους μάγκες, τους καχύποπτους, τους κουτοπόνηρους και τους ξερόλες δεν λύνονται χρόνια προβλήματα και παθογένειες της φυλής μας.

Ξεγελώντας τάχα τους άλλους απλά διαιωνίζουμε μια μίζερη και αναποτελεσματική κατάσταση στασιμότητας που μας οδήγησε στα σημερινά αδιέξοδα. Η παραδοχή της πραγματικότητας είναι μια δύσκολη υπόθεση για αυτούς που έχουν αυταπάτες και απουσία παρόντος.

Μέσα στη γενική μιζέρια μόνο κακά συμπεράσματα μπορούν να λεχθούν. Αυτά έχουν να κάνουν με τον τόπο, τη χώρα και τους πολίτες της. Η τραγωδία είναι αναπόφευκτη και οφθαλμοφανής και αυτή είναι μια διαπίστωση καθολική και μη αμφισβητήσιμη. Ως ανέτοιμοι και παραδομένοι από καιρό, περιμένοντας τις λύσεις που αρνηθήκαμε, αποδεχόμαστε τις χειρότερες με ανακούφιση και είμαστε και νικητές. Ως την επόμενη μάχη που θα μας καθορίσουν οι “ηττημένοι” ποια θα ΄ναι τα λάφυρά μας...

Μια χώρα που αποτελείται από πολίτες που ψηφίζουν συμφεροντολογικά, ανεύθυνα και επιπόλαια, κυβερνιέται από πολιτικούς που λειτουργούν καθεστωτικά και αδυνατούν να ασκήσουν στοιχειωδώς τα καθήκοντα τους και να αναλάβουν τις ευθύνες τους και κατευθύνεται από θυμικό και όχι από λογική στις επιλογές του καθενός, έχει μόνο μια κατάληξη. Να συνεχίσει να πορεύεται όπου θέλουν οι άλλοι. Και να ισχυροποιήσει μια αρρωστημένη μεν αλλά κυρίαρχη σκέψη στα μυαλά όλων μας. Όσο ήμασταν νέοι επιδιώξαμε και αγωνιστήκαμε να ανατρέψουμε μια κατάσταση άδικη , αναξιοκρατική, αναποτελεσματική και αποκρουστική. Όσο μεγαλώνουμε, αγωνιζόμαστε για την προστασία και τη διατήρηση της.

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ ΠΟΛΙΤΗ

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Who's Online

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 201 επισκέπτες και κανένα μέλος

ΜΕΙΝΕΤΕ ΣΥΝΔΕΔΕΜΕΝΟΙ ΜΑΖΙ ΜΑΣ

Τελευταια Νεα

Top