Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη εμπειρία

Αν δεν αλλάξετε τις ρυθμίσεις του προγράμματος περιήγησης, συμφωνείτε με αυτό.

Αποδέχομαι
01 Απρ 2017

Γ. Γκιάτας: Ιδανικός μονόδρομος...

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

Οι εικόνες των αποσυνθεμένων τοπίων είναι χρήσιμες όταν υπενθυμίζουν στον θεατή την δική του φθαρτότητα στον μάταιο κόσμο. Οι αυτοκρατορίες ακμάζουν και παρακμάζουν, τα κράτη το ίδιο, οι πόλεις, οι επιχειρήσεις, τα κόμματα. Τα πρόσωπα; Γιατί να αποτελούν εξαίρεση; Ειδικά αυτά που ασκούν εξουσία...


Τα πρόσωπα ήρθαν και ρίζωσαν. Η διάρκεια θητείας των αξιωμάτων και τίτλων των πολιτευτών είναι ισόβια ακμαία. Από τη στιγμή που θα μπεις μέσα στο σύστημα βγαίνεις... όταν αποβιώσεις. Μπορεί να παραμεριστείς από βουλευτικό τίτλο αλλά διατηρείς δικαίωμα και προτεραιότητα σε κάθε κρατικό αξίωμα και θέση εξουσίας. Αξίωμα πολλαπλό, άμεσο και έμμεσο. Να διοριστείς και να διορίσεις. Όπου και όποτε επιθυμείς. Οικογενειοκρατία, κομματοκρατία και εξουσιοκρατία.

Γνωστός εγκληματολόγος πριν χρόνια είχε περιγράψει την Ελληνική κοινωνία ως ένα άθροισμα συμμοριών συμφερόντων, οι οποίες επιδίδονται σε συμψηφισμούς εγκλημάτων, εις βάρος του ευρύτερου ανοχύρωτου κοινωνικού συνόλου. Επιφανείς καθηγητές και ακαδημαϊκοί προσδιορίζουν την εξουσία ως την ολιγαρχία των συμμοριών. Όταν αποδίδεται στο κράτος η εγγενής φύση του βιαστή, και ο βιαστής εξακολουθεί να δρα ανενόχλητος τότε τι γίνεται; Όταν ένας Άκης (βουλευτής) στα γεράματά του, καθίσταται ως η κολυμβήθρα του Σιλωάμ για εκατοντάδες χιλιάδες εγκλήματα πολλών, και αυτά είναι εγγεγραμμένα στην συλλογική συνείδηση ως νεοελληνική κανονικότητα ποιο το συμπέρασμα; Όταν η εξαίρεση επιβεβαιώνει τον κανόνα και απαλλάσσει άρδην, όλους τους υπόλοιπους ως “παρθένες” μεταφέροντας τους στην πλάτη ενός, δύο ή και τριών εμπλεκομένων τότε η κάθαρση θα έρθει -όπως και η ανάπτυξη- όταν ξανακατεβεί στη γη ο Χριστός...

Όταν ένα χρεοκοπημένο και διεθνώς διασυρμένο τουρκοβασίλειο έντεκα εκατομμυρίων διατηρεί-με πολλαπλό κόστος- τετρακόσιους (400) και πλέον ανώτατους δικαστές, οι οποίοι φροντίζουν ως κόρη οφθαλμού το περιγραφόμενο “καθεστώς” δημοκρατίας...

Αν παραμερίσουμε την παράμετρο ότι ο τραγέλαφος, η γελοιότητα και τα ανέκδοτα είναι κυρίαρχα και θέσουμε σοβαρά, ως μέτρο σύγκρισης την Αμερική των τετρακοσίων σχεδόν εκατομμυρίων, η οποία διαθέτει μόλις εννέα (9) ανώτατους δικαστές το συμπέρασμα βγαίνει και είναι εύλογο. Όταν η κοινωνία ακολουθεί με ήχους σιωπής των αμνών και συμμετέχοντας ως “δημόσιο”, επιβάλλει ασυλία των συμφερόντων της... Όταν οι βουλευτές, υπερβολικοί για τον πληθυσμό συγκρινόμενοι με άλλων κρατών, απολαμβάνουν βασιλικά προνόμια και λουδοβίκεια μεταχείριση και λειτουργούν ως πιόνια στα χέρια οπορτουνιστών και ναρκισσιστών και όχι ως εκπρόσωποι του λαού... Όταν, όταν, όταν... ε!!! τότε ιδού κάποιες από τις βασικές αιτίες που έφτασε η χώρα στο γκρεμό. ..

Δεν υπάρχει γκρεμός φίλε μου! Στην “Νέα Σύβαρη”, απαράλλακτη της αρχαίας, κάθε ημέρα είναι ημέρα θριάμβου, γιορτής και δόξας! Ξέρεις τί είναι να έχεις κατέβει μόλις χθες από τα γαϊδούρια... και σήμερα σαν όψιμος οδηγός, διαθέτοντας πολλούς “κουβάδες”, να έχεις έλλειψη χώρων στάθμευσης και δρόμων και σπίτια που απέκτησες στη “μεγάλη” σου διαδρομή με κόπο... Μπροστά στην νέα Οδύσσεια που συμμετέχουμε τι αξία έχουν μερικές χιλιάδες απώλειες αν αυτό οδηγεί στη σωτηρία όσων

μπορούν και προλαβαίνουν ακόμα; Κάποιοι πρέπει να θυσιάζονται καθημερινά και αυτό θα κρατάει για μερικές δεκαετίες, μέχρι τελικής ανάτασης...
Όταν η νομοθετική εξουσία ακούγεται ως ανέκδοτο, η εκτελεστική παρίσταται ως θεσμός και απουσιάζει ως έννοια και η δικαστική αναζητείται ως κληρονομούσα θετή κόρη που δεν γνώριζε, έχοντας υψηλά και διασφαλισμένα δικαιώματα, τότε η ελπίδα απουσιάζει και δεν σκοπεύει να εμφανιστεί.

Τα μεγάλα αξιώματα πορεύονται με μεγάλες αμοιβές, μεγάλες δόξες, μεγάλες ευθύνες αλλά και μεγάλες συνέπειες. Με βαριές τιμωρίες. Με αλύπητες καμπάνες. Εδώ στην Σύβαρη της Βαλκανικής κυριαρχούν οι αμοιβές και οι δόξες και απουσιάζουν τα υπόλοιπα. Αλά καρτ ανάληψη ευθυνών και υποχρεώσεων. Σκεφτείτε μόνο το απλό για άλλους και ιδεατό για μας, να διασύρεται, να γκρεμίζεται, να ωθείται προς την παραίτηση απ’ όλους και κυρίως από τους δικούς του, ένας βουλευτής, ένα κομματικό ή κυβερνητικό στέλεχος. Να αναλαμβάνει -έμπρακτα και όχι λεκτικά ως κακόηχο σλόγκαν-την ευθύνη και να παραιτείται. Εδώ δεν συγκινείται κανείς και όλα γίνονται νόμιμα. Βέβαια ότι είναι νόμιμο είναι και ηθικό !!!

Το πολιτικό σύστημα έχει φτάσει στα όριά του. Σε συνθήκες δύσκολες και με την κρίση να κυριαρχεί σε όλους τους άλλους πλην αυτών, δικαιολογημένα ο πολίτης έχει απαυδήσει. Οι κριτικές που αφορούν λεγόμενα και πρακτικές τους είναι υποφερτές, για ένα σύστημα που προσπαθεί να τραφεί από τις σάρκες του και να κάνει διανομή της μιζέριας του.

Είναι παραδεκτό πως ένα σοβαρό κράτος οργανώνει το σήμερα με συμπεράσματα του χθες και ερεθίσματα του αύριο. Λαμβάνοντας υπόψη στοιχεία που θα διορθώσουν τα στραβά του και θα αναδείξουν τα καλά του. Θα προετοιμάσουν το δρόμο για την σημερινή νεολαία ώστε να διεκδικήσει με καλύτερους όρους ένα διαφορετικό, καλύτερο μέλλον. Τέτοιο που να δώσει στοιχεία εξέλιξης της κοινωνίας. Ποια σοβαρότητα εκπέμπει ένα κράτος που δεν γνωρίζει τίποτα άλλο από το να αυτό-προστατεύεται και να απαλλάσσεται από οποιαδήποτε ευθύνη και έχει τον πολίτη δέσμιο και απέναντί του;

Όλα λάθος. Μα όλα. Άφαντη η κοινή λογική. Άφαντος ο στοιχειώδης ορθολογισμός. Κυριαρχεί η επικοινωνία. Η εικονική πραγματικότητα. Η μπουρδολογία. Η αερολογία. Ο λαϊκισμός!

Η αυστηρή διάκριση των εξουσιών και η αυτονομία τους, στην οποία αναφερόταν ο Μοντεσκιέ, μοιάζει σήμερα με παρωχημένο ιδεολογικό αφήγημα. Το διακριτό στοιχείο που θα έδινε χώρο αλλά και ρόλο στην κάθε εξουσία και θα την συγκρατούσε έναντι των άλλων, συγχωνεύτηκε απορροφήθηκε και αφομοιώθηκε ως ενιαία έκφρασή τους. Νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική εξουσία έγιναν ένα και ονομάστηκαν κυβέρνηση, δηλαδή πρωθυπουργός, δηλαδή κράτος. Η άμβλυνση των κοινωνικών ανισοτήτων που επιτεύχθηκε με τις επιταγές ολίγων και την φροντίδα των κρατών τον προηγούμενο αιώνα, φαίνεται να ξεπερνιέται στις μέρες μας. Σήμερα δεν κυριαρχεί η προσδοκία για ένα καλύτερο αύριο των πολιτών αλλά η αποφυγή ενός μελλοντικά χειρότερου, ως ιδανικός μονόδρομος !!

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Who's Online

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 464 επισκέπτες και κανένα μέλος

ΜΕΙΝΕΤΕ ΣΥΝΔΕΔΕΜΕΝΟΙ ΜΑΖΙ ΜΑΣ

Τελευταια Νεα

Top