Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη εμπειρία

Αν δεν αλλάξετε τις ρυθμίσεις του προγράμματος περιήγησης, συμφωνείτε με αυτό.

Αποδέχομαι
KALIAANI
12 Ιουν 2017

Γιώργος Γκιάτας: Εθνική Συνείδηση

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

Ακούγεται ως κακόηχο σλόγκαν η παρότρυνση για εθνική συναίνεση. Για συμφωνία των κομμάτων, των πολιτικών αρχηγών σε ένα ελάχιστο κοινών στόχων και γραμμών ως εθνική επιταγή, ως όρο απαράβατο και στόχο αδιαπραγμάτευτο...


Κούφιες λέξεις από εντεταλμένους, τσιράκια και δημοσιογραφίσκους (κύκλους κυβερνητικούς, πηγές υπουργείων, εκπροσώπους προσώπων, φορείς και παπαγαλάκια βολεμένων) για να μεταφερθεί το βάρος της ευθύνης, να διασκορπιστεί και να επιμεριστεί η ευθύνη των πολιτικών κυβερνώντων στους υπόλοιπους πολιτικούς . Όλοι μαζί όμως, ως κύκλωπες του συστήματος, το οποίο επιθυμούν να διατηρήσουν και να συντηρήσουν, για να μας πείσουν πως υπάρχει ελπίδα για ενταφιασμό σε καλύτερο χώρο... και καλύτερη θέση στον παράδεισο !!

Μια μεγάλη “παρέα” ανθρώπων που είδε την εξουσία ως λάφυρο, διαχρονικά και τη ερμηνεία της ως άλλοθι δήθεν ευθύνης, σκληρής δουλειάς και υποχρεώσεων λειτουργώντας με έπαρση, αλαζονεία, ανικανότητα και αερολογίες. Που δέθηκε τόσο πολύ με τις έννοιες βουλευτής, υπουργός, δήμαρχος, πρόεδρος, σύμβουλος και όλα αυτά που στολίζουν τίτλους και αδειάζουν περιεχόμενα. Με νομιμοποίηση πολιτών (εκλογές) αλλά –μετά- ανεξέλεγκτα, δίχως απολογισμό και τιμωρίες για τα λάθη ή τις αστοχίες τους, τις ιδιοτέλειές τους.

Κυβέρνηση που αδυνατεί να αποφασίσει κάνεις εκλογές. Δεν υπάρχει συναίνεση επιβαλλόμενη από θέση ισχύος και σε κλίμα αντιπαλότητας. Δεν υπάρχει συνεισφορά συναίνεσης για νομιμοποίηση αποφάσεων πολιτικών αντιπάλων. Δεν συναινεί κανείς για την νομιμοποίηση κακώς τετελεσμένων και για ξελάσπωμα αντιπάλων. Η καθυστερημένη κατανόηση της πραγματικότητας με επίκληση σε αυταπάτες και η διαπίστωση για έλλειψη εναλλακτικών λύσεων αποτελεί παραδοχή αποτυχίας. Εκτός και αν δεθήκαμε με τις καρέκλες και αναζητούμε ευλογίες συνενόχων και να μοιράσουμε δώρα από τον καημό των υπολοίπων...

Τίθεται το ερώτημα: Δεν πρέπει να τα βρουν; Ναι, αλλά αυτό να γίνει εξαρχής. Εκλογές για να προκύψουν νέοι συσχετισμοί και να δεσμευτούν πως όποια και να ’ναι η δύναμή τους θα συμφωνήσουν σε ελάχιστους εθνικούς στόχους, σε ελάχιστες δομικές αλλαγές, σε ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις. Θα λειτουργήσουν συναινετικά με χρονοδιαγράμματα και με νόμους που απαιτούνται για την έξοδο –καταρχήν- από την κρίση και για μια νέα αρχή. Και θα ξεκινήσουν από τους ίδιους, απ΄ το σινάφι τους για να δώσουν το καλό παράδειγμα.. Κυβέρνηση εθνικών στόχων και όχι οικουμενική με κομματικές αναλογίες και συσχετισμούς, για να μοιράσουν θέσεις από τους κομματικούς στρατούς τους και να διορίσουν κομματόσκυλα. Δεν υπάρχει ντροπή στην εξουσία. Πάντα θα ασκείται νομίμως με τις θυσίες των πολλών πολιτών για τους λίγους, για την νομιμοποίηση των μετρίων και των άμετρων!!

Το πολιτικό προσωπικό ολοκλήρωσε τον κύκλο του, όπως και οι θεσμοί του, με την παρούσα δομή τους. Τα κόμματα ξεπεράστηκαν από την εποχή τους και κατάντησαν γραφικοί φορείς μιας πορείας που έλαβε τέλος. Μόνο τα ίδια δεν το έχουν συνειδητοποιήσει. Χρειαζόμαστε ριζικές αλλαγές παντού !!!! Νέες ιδέες, νέα τάξη πραγμάτων, νέοι στόχοι, νέα πρόσωπα. Όσο συνεχίζουμε με τις υπάρχουσες δυνάμεις να αναζητούμε λύσεις επιβαρύνουμε το παρόν μας και το μέλλον των παιδιών μας. Εθνική συναίνεση για να φύγει το “σάπιο” προσωπικό αλλά ταυτόχρονα να αλλάξουν οι δομές και οι διαδικασίες σε όλα αυτά που μας έφεραν εδώ. Να φύγουν οι βαρόνοι και τα τζάκια και να αποκλείεται η δυνατότητα σχηματισμού νέων...

Εθνική συναίνεση χρειαζόμαστε. Εθνική συνείδηση. Θα έλεγα λογική χρειαζόμαστε. Όχι αυτή των κομμάτων. Αυτή των πολιτικών δυνάμεων της χώρας και των πολιτών για να ξεφύγουμε από την μιζέρια και την σήψη, από την διαπλοκή και την παρανομία. Από το συνθετικό “παρά” και ότι κολλάει από πίσω (παιδεία, υγεία, εκπαίδευση και όλους τους τομείς που έχουν επιβάλει ως κυρίαρχο το “άνομο” και ανίσχυρο το νόμιμο). Εθνική συναίνεση που να αποβλέπει σε αλλαγή του Συντάγματος (τα άρθρα τα ξέρουν όλοι τους), σε πολιτικές και διαδικασίες που θα τις εκφράσουν άξιοι- οι άριστοι του κάθε χώρου δράσης θα έλεγα- και θα τους στηρίξουν δεσμευτικά όλοι οι υπόλοιποι (για μια πενταετία τουλάχιστον και βλέπουμε). Διαδικασίες που θα τηρηθούν απαρέγκλιτα και δεν θα αμφισβητηθούν από κανένα πολιτικό, κανένα φορέα, κανένα παρατρεχάμενο του συστήματος. Τέτοιες που δεν θα έχει άλλοθι κανείς για να επιδιώξει να βρει παράθυρα, έτσι ώστε να κυριαρχήσει το κοινωνικό έναντι του ατομικού και να μην υπάρξει περιθώριο παρερμηνείας ελέω κανόνων εμπιστοσύνης, δικαίου και τιμωρίας...

Τέτοια συναίνεση που θα αποκλείεται η προσωπική ερμηνεία και θα προτάσσεται το κοινωνικό όφελος σε βάρος όχι μόνο του ατομικού αλλά κυρίως του παραταξιακού, του οπαδικού, του κομματικού και των λοιπών ομαδικών ιδιοτελών στοιχείων οπισθοδρόμησης και αναχρονισμού. Που οι πολίτες θα έχουν αίσθηση δικαίου και αξιοκρατίας και όχι αποφυγής και αντιδράσεων. Με δικαιώματα και υποχρεώσεις που θα εφαρμόζουν συνειδητά (οικειοθελώς ως αυτονόητα) και όχι καταναγκαστικά. Με συναίσθηση του καθήκοντος και υπευθυνότητα για να μοιραστούν τους καρπούς ανάπτυξης και να επιμεριστούν τα βάρη αναλογικά και όχι να καρπωθούν ελάχιστοι την ανάπτυξη ως λαχείο τυχερών και κληρονομιά συγγενών.

Είμαι από αυτούς που πιστεύουν πως δεν έγιναν όλα στραβά σε αυτό τον τόπο, τα τελευταία πενήντα χρόνια. Έγιναν βήματα προόδου σε πολλούς τομείς (με υπέρογκα κόστη, με διαπλοκή, με αναξιοκρατία, με λαθεμένο τρόπο). Στόχος να διορθωθούν τα στραβά, να εξαλειφθούν αν είναι εφικτό. Παράλληλα να διατηρηθούν τα όποια σωστά και χρήσιμα. Και να υπάρξει νέα πορεία με άλλα διαφορετικά στοιχεία και κριτήρια. Αυτά που θα δώσουν εμπιστοσύνη στους πολίτες. Που θα τιμωρούν τον παραβάτη και θα επιβραβεύουν τον νόμιμο. Που θα περιέχουν δικαιοσύνη και θα δίνουν πεδίο δράσης με κανόνες και ελέγχους για να εκθέτουν τους παράνομους. Θα ισχυροποιούν το ρόλο του “εμείς” και θα παραμερίζουν τα πρόσωπα. Θα νομοθετούν για τους πολλούς και όχι για τους λίγους. Και δεν θα περιέχουν διακρίσεις. Και όλα τα παραπάνω να γίνουν με βραχυχρόνιο, μεσοπρόθεσμο και μακροχρόνιο σχεδιασμό και με βάση προτεραιότητες.

Αν όλα τα παραπάνω μοιάζουν ουτοπικά και γραφικά για πολλούς, ας ζήσουν αυτοί με την λογική της απόρριψής τους ως τέτοιων και την αποδοχή της σκληρή πραγματικότητας που βιώνουν. Έτσι και αλλιώς τις αλλαγές τις επιζητούν αυτοί που εξελίσσονται, που μπορούν να αλλάξουν τα μυαλά τους και να γίνουν –πρώτοι- αυτό που επιδιώκουν. Οι άλλοι απλά θα ακολουθούν και θα παρακολουθούν. Αυτό που έκαναν πάντα !!

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ ΠΟΛΙΤΗ

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Who's Online

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 511 επισκέπτες και κανένα μέλος

ΜΕΙΝΕΤΕ ΣΥΝΔΕΔΕΜΕΝΟΙ ΜΑΖΙ ΜΑΣ

Τελευταια Νεα

Top