Σε μία ιστορική αποκάλυψη πρόσφατα δημοσιεύτηκαν για πρώτη φορά φωτογραφίες που φέρονται να απεικονίζουν την εκτέλεση 200 Ελλήνων αντιστασιακών στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής από τις γερμανικές κατοχικές δυνάμεις, ανήμερα της Πρωτομαγιάς του 1944. Το γεγονός αυτό αποτελεί ένα από τα πιο δραματικά αντιποίνων της Κατοχής στην Ελλάδα, ως απάντηση των Γερμανών στο θάνατο Γερμανού στρατηγού και συνοδών του από ανταρτικές δυνάμεις στους Μολάους Λακωνίας στις 27 Απριλίου 1944.
Οι εικόνες — που μέχρι σήμερα δεν είχαν έρθει στο φως — εμφανίστηκαν στο eBay από έναν Βέλγο πωλητή, πιθανώς από άλμπουμ Γερμανού στρατιώτη που υπηρετούσε στην Ελλάδα, και αναρτήθηκαν σε ιστορικές σελίδες αρχείων για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το υλικό δείχνει τους μελλοθάνατους κρατούμενους σε στιγμές πριν οδηγηθούν στο εκτελεστικό απόσπασμα, προσφέροντας αδιάψευστα οπτικά τεκμήρια για ένα γεγονός που επί δεκαετίες ήταν γνωστό μόνο μέσω γραπτών αφηγήσεων.
Η δημοπρασία — και ο τρόπος κυκλοφορίας των φωτογραφιών — έχει προκαλέσει έντονο ενδιαφέρον αλλά και προβληματισμό για το πώς πρέπει να διασώζονται, να φυλάσσονται και να τιμώνται τα ιστορικά ντοκουμέντα που σχετίζονται με εγκλήματα πολέμου. Μέχρι σήμερα δεν υπάρχει επίσημη επιβεβαίωση της γνησιότητας των φωτογραφιών από αρμόδιους ιστορικούς φορείς ή αρχεία, ωστόσο η πιθανότητα να πρόκειται για αυθεντικό υλικό έχει ανοίξει μια νέα συζήτηση γύρω από τη μνήμη της Κατοχής.
Μεταξύ των 200 εκτελεσμένων περιλαμβάνεται — σύμφωνα με ιστορικές καταγραφές — και ο Σάββας Σαββόπουλος, εργάτης μεταλλουργός και μέλος του ΚΚΕ, με καταγωγή από τη Βέροια. Στα σημειώματα των εκτελεσμένων που έχουν διασωθεί από αυτό το κεφάλαιο της ιστορίας, ο Σαββόπουλος εκφράζει σε γράμμα του την πίστη του στην τελική νίκη και την αφοσίωσή του στα ιδανικά της αντίστασης, γράφοντας χαρακτηριστικά ότι «καμία δύναμη δεν θα μπορέσει να τσακίσει το ΚΚΕ».
Ποιος ήταν ο Σάββας Σαββόπουλος
Ο Σάββας Σαββόπουλος του Κώστα ανήκει στη γενιά εκείνη των προσφύγων που μεγάλωσαν μέσα σε διαδοχικές ανατροπές, πολιτικές εντάσεις και κοινωνικές ανισότητες. Γεννήθηκε το 1913 στην Κωνσταντινούπολη, ενώ η οικογένειά του καταγόταν από την Καλλικράτεια της Ανατολικής Θράκης. Ως πρόσφυγας εγκαταστάθηκε στη Βέροια, όπου και διαμορφώθηκε πολιτικά σε νεαρή ηλικία.
Μαθητής ακόμη του Γυμνασίου, εντάσσεται στην κομμουνιστική νεολαία. Η δράση του δεν άργησε να έχει συνέπειες. Στην Γ΄ τάξη του Γυμνασίου Θεσσαλονίκης αποβάλλεται οριστικά λόγω της πολιτικής του δραστηριότητας. Η αποβολή αυτή σηματοδοτεί και την οριστική του στροφή στον κόσμο της εργασίας. Από τότε εργάζεται ως μεταλλουργός, αποκτώντας ενεργό ρόλο στο εργατικό κίνημα.
Στη Θεσσαλονίκη πρωτοστατεί στην οργάνωση του συνδικάτου μεταλλουργών και αναδεικνύεται σε στέλεχος της ΟΚΝΕ, του Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας και του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης. Η δράση του τον θέτει επανειλημμένα στο στόχαστρο των αρχών.
Το 1935 εκτοπίζεται για έναν χρόνο στην Ανάφη, ενώ τον Ιούλιο του 1937 συλλαμβάνεται εκ νέου. Υφίσταται βασανιστήρια στην Ασφάλεια Θεσσαλονίκης και μεταφέρεται στις φυλακές της Ακροναυπλία, όπου κρατούνταν δεκάδες πολιτικοί κρατούμενοι της περιόδου. Η πορεία του, από μαθητής-αγωνιστής μέχρι πολιτικός εξόριστος, προδιαγράφει τη μοίρα μιας ολόκληρης γενιάς που βρέθηκε στην πρώτη γραμμή των κοινωνικών και πολιτικών συγκρούσεων του Μεσοπολέμου και της Κατοχής.