Άλλη μία γυναικοκτονία, αυτή τη φορά στη Δράμα, έρχεται να μας υπενθυμίσει με τον πιο τραγικό τρόπο ότι η έμφυλη βία παραμένει μια βαθιά κοινωνική πληγή. Το γεγονός ότι το έγκλημα διαπράχθηκε από ένστολο, αναδεικνύει την ανάγκη για αυστηρότερους ελέγχους στην ψυχική υγεία και την οπλοφορία, καθώς η ψυχολογική βία είναι συχνά ο βουβός προθάλαμος της τραγωδίας.
Μπροστά σε αυτή την πραγματικότητα, η ανάγκη για αυστηροποίηση των ποινών είναι επιβεβλημένη. Παράλληλα, η νομική αναγνώριση του όρου “γυναικοκτονία” παραμένει ένα κρίσιμο ζητούμενο, παρά τις διιστάμενες απόψεις των νομικών, καθώς θα δώσει το σωστό όνομα σε ένα έγκλημα με συγκεκριμένα έμφυλα χαρακτηριστικά.
Την ίδια στιγμή, οφείλουμε να επανεξετάσουμε θεσμούς όπως η συνεπιμέλεια, διασφαλίζοντας ότι κανένα νομικό πλαίσιο δεν θα εγκλωβίζει γυναίκες σε κακοποιητικά περιβάλλοντα.
Η σκέψη μου βρίσκεται στα ανήλικα παιδιά που μένουν πίσω. Αυτά τα παιδιά είναι τα δευτερογενή θύματα των γυναικοκτονιών· βιώνουν τον απόλυτο τρόμο, χάνουν τα πάντα μέσα σε μια στιγμή και μένουν για πάντα βαθιά τραυματισμένα. Η κοινωνία και η Πολιτεία οφείλουν να εγγυηθούν την άμεση και ολιστική προστασία τους.
Λίνα Τουπεκτσή
Πολιτεύτρια Ν.Ημαθίας
Γεωπόνος PhDc, Tελωνειακός ΑΑΔΕ
