Του Νίκου Β. Σουρλόπουλου
Ας μιλήσουμε ειλικρινά. Κάθε φορά που ακούμε για μια νέα διεθνή συμφωνία, η πρώτη μας αντίδραση είναι να σφίγγεται το στομάχι. «Θα μας κατακλύσουν», λέμε. «Θα μας σβήσουν». Όμως, ας κάνουμε μια παύση και ας κοιτάξουμε γύρω μας.
Ήδη τρώμε μάνγκο από τη Βραζιλία, πίνουμε καφέ από την Κολομβία και χρησιμοποιούμε πρώτες ύλες από τη Λατινική Αμερική. Τι πάθαμε; Τίποτα. Αντιθέτως, η αγορά προσαρμόστηκε. Το ερώτημα δεν είναι αν θα έρθουν τα δικά τους προϊόντα εδώ –αυτά έρχονται ήδη– αλλά γιατί εμείς δεν έχουμε πάει ακόμα εκεί;
1. Σταμάτα να κοιτάς την «απειλή», κοίτα το «μέγεθος»
Όταν ανοίγει μια αγορά 300 εκατομμυρίων ανθρώπων στη Λατινική Αμερική, δεν ανοίγει ένας δρόμος για να μας επισκεφθούν. Ανοίγει μια λεωφόρος για να βγούμε εμείς έξω. Στη Βραζιλία και την Αργεντινή υπάρχει μια τεράστια τάξη ανθρώπων που διψάει για ποιότητα. Δεν θέλουν το φθηνό κρέας τους, που το έχουν σε αφθονία. Θέλουν το «εξωτικό» για εκείνους, το «εκλεκτό», το «ευρωπαϊκό». Θέλουν το δικό σου λάδι, τη δική σου φέτα, το δικό σου κρασί.
2. Παίζεις στην κατηγορία «Champions League»
Ο φόβος σου προέρχεται από τη σύγκριση στην τιμή. Λάθος!
Μην προσπαθείς να γίνεις φθηνότερος από τον Βραζιλιάνο στο καλαμπόκι· δεν θα γίνεις ποτέ. Αλλά ο Βραζιλιάνος δεν μπορεί να φτιάξει ποτέ τη δική σου ελιά ή το δικό σου τυρί.
Η συμφωνία Mercosur σου δίνει πλέον το νομικό όπλο να τους κυνηγήσεις αν χρησιμοποιούν το όνομα «Φέτα» ή «Ελιά Καλαμάτας».
Μέχρι χθες σε έκλεβαν. Σήμερα, η συμφωνία σε προστατεύει.
3. Η εξωστρέφεια είναι η καλύτερη άμυνα
Ο κόσμος δεν μικραίνει, εμείς πρέπει να μεγαλώσουμε. Αν μείνεις κλεισμένος στα σύνορά σου, θα σε επηρεάζει κάθε διακύμανση της εγχώριας αγοράς. Αν όμως έχεις το 20% της παραγωγής σου στο Σάο Πάολο και το Μπουένος Άιρες, τότε είσαι άτρωτος.
Εκμεταλλεύσου τις μηδενικές δασμολογικές κλάσεις.
Εκμεταλλεύσου το γεγονός ότι το ελληνικό brand name είναι συνώνυμο της υγείας και της μακροζωίας.
4. Αλλάζουμε νοοτροπία: Από τον «αγρότη» στον «επιχειρηματία γης»
Το «τι θα πάθουμε χειρότερο;» είναι η σωστή ερώτηση. Η απάντηση είναι: Τίποτα απολύτως, αρκεί να σταματήσουμε να φοβόμαστε τον ανταγωνισμό και να αρχίσουμε να τον προκαλούμε.
Οι χώρες της Mercosur δεν είναι ο λύκος που θα μας φάει. Είναι η αρένα στην οποία ο Έλληνας παραγωγός μπορεί να αποδείξει ότι η ποιότητα πάντα κερδίζει την ποσότητα.