Η Νάσιους τσΠανάιους καλός νοικουκήρς όλα τα είχη τσηρά, μα αν πη κη μγια φρούτα είχη σπαρμένα μέσα στου κήπου απ’ όλα τα δεντρα.
Είχη όμους κι μνια θυγατέρα, χαψιά και σχώριου που λεν. Μνια μέρα μητά τσπαναγίας είχαν φτας τα σύκα, κι η Κώτσιους τ’ ακριβού πηδί, κήταζ τσυκιές κι ήληγη μη του νουτ: Δε θα ξηκόψ καμνιά μέρα η Νάσιους έχου να φάου σήκα; Κι μνια μέρα η Νάσιους έχου να φάου σήκα; Κι μνια μέρα η Νάσιους μη τγνιέκατ έφυγαν προυί στου χουράφ.
Η Κώτσιους βρήκη ηφκηρία να πάη να φάη σύκα, πχιον θα φουφθή του κουρίτς τΝάσιου; Αυτήν τουν ήθηλη τουν Κώτσιου, κι ετς η Κώσιουςχουρίς να χας κηρό παέν κι ανηβέν τσυκιά κι αρχίντση να τρώη σύκα. Μα τα κλουνάρια, ρουπουτούσαν κι η Κατίνα του κουρίτς τΝάσιου άκουση κι βγήκη όξου.
Ακούη απάν τσυκιά έναν να τρώη σύκα, πάεν κι βλιέπ τουν Κάτσιου κι τουν λιέη: Ρε Κώτσιουδε ντρέπηση που κλιέφτς σήκα; Κατίνα δε κλιέβου, τρώσου. Νιέ τρως, δε κλιέφκς; Κατίνα μη λιες ότι κλιέβου να ξέρτς καλά; Τη ρε Κώτσιου ήση παν στ ξεν σηκιά κι λιες ότη δε κλιέφτς; Μη μηλιές ημέν κλιέφτ γιατί άμα κατηβώ κατ να ξερσθα ση γαμ…..! Νιε ρε θα ση ξαναπώ κλιέφτ, κι αμα θέλτς να ξερτς, θα πάνου μέσα ήμη κι μοναχιά. Κη φευγ γλήγουρα να παν να ουρτουθή.
Παέν μέσα στου σπίτ, ουρτώθκη καλά κι πηρίμηνη τουν Κωτσιου πότη θα κατήβη απ’τσηκιά πηρνάξ απού μπρουστά απού του σπίτ κι φεύγ.
Μόλης έφταση σνηξώπουρτα η Κατίνα βγιεν όξου κι τουν λιέη:
Δεν φταν Κώτσιου που είση κλιέφτς, είση κι ψέφτς;