Το θέμα είναι αν μπορεί το ΠαΣοΚ να εμφανιστεί ως το αντίπαλο δέος της κυβέρνησης Μητσοτάκη και όχι ως το καταφύγιο της στην πιθανή περίπτωση που η ΝΔ δεν έχει αυτοδυναμία.
Με την παρουσία 5000 συνέδρων αρχίζουν σήμερα το απόγευμα οι εργασίες του συνεδρίου του ΠαΣοΚ σε μια συγκυρία ιδιαίτερα σημαντική για τη χώρα.
Η κυβέρνηση εδώ και καιρό βρίσκεται σε θέση άμυνας. Το εκλογικό σώμα δυσφορεί, θεωρεί ότι η χώρα βαδίζει προς τη λάθος κατεύθυνση. Επιπροσθέτως η πλειοψηφία των πολιτών τάσσεται υπέρ μιας πολιτικής αλλαγής. Τα λιγοστά κέρδη που αποκόμισε η κυβέρνηση από τον πόλεμο δεν λένε απολύτως τίποτα. Κινούνται στο πλαίσιο του κανόνα ότι σε περιόδους κρίσης οι πολίτες συσπειρώνονται γύρω από τις κυβερνήσεις τους. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο.
Την ίδια ώρα η τα κόμματα της αριστεράς αποσυντίθενται. Η Νέα Αριστερά οδηγείται στη διάλυση και ο ΣΥΡΙΖΑ ψάχνεται αναμένοντας το κόμμα Τσίπρα. Ο πρώην πρωθυπουργός περιφέρει την «Ιθάκη» του από πόλη σε πόλη, αναμασά τα ίδια και τα ίδια χωρίς να λέει λέξη για το επίδικο. Θα κάνει κόμμα και πότε; Προφανώς ο κ. Τσίπρας υπερεκτίμησε τις δυνατότητες του και μέτρησε λάθος το αποτύπωμα που άφησε στο πολιτικό σκηνικό. Ούτε υπήρξε, ούτε μπορεί να εμφανιστεί ως σωτήρας.
Το θέμα είναι αν μπορεί το ΠαΣοΚ να εμφανιστεί ως το αντίπαλο δέος της κυβέρνησης Μητσοτάκη και όχι ως το καταφύγιο της στην πιθανή περίπτωση που η ΝΔ δεν έχει αυτοδυναμία. Πραγματικά απορώ με τα διλλήματα που θέτουν στον δημόσιο διάλογο οι διάφοροι υποστηρικτές του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Έχουν ένα σκεπτικό ολόιδιο με τις εκλογές του 2023. Με λίγα λόγια, λένε ότι αν δεν έχει αυτοδυναμία η ΝΔ, το ΠαΣοΚ θα πρέπει να συνεργαστεί διαφορετικά θα …πεθάνει. Και αφού το περνάνε γενεές δεκατέσσερεις ότι δεν έχει κυβερνητικό πρόγραμμα κλπ, τέλος καταλήγουν ότι είναι ένα σοβαρό κόμμα, ο πιο αξιόπιστος κυβερνητικός εταίρος της κυβέρνησης. Αρτσι μπούρτσι και λουλάς.
Είναι ξεκάθαρο ότι το ΠαΣοΚ δεν υπάρχει για να εξασφαλίσει μια νέα θητεία στη ΝΔ, είτε με τον Μητσοτάκη, είτε χωρίς. Αν υπάρξει έστω και η παραμικρή υποψία ότι κάτι τέτοιο υπάρχει ως σενάριο τότε πολύ απλά κόσμος που θέλει να ψηφίσει ΠαΣοΚ ας ψηφίσει με τη μια Μητσοτάκη. Δεν χρειάζεται να πάει στον Μητσοτάκη μέσω ΠαΣοΚ. Το θέμα της συνεργασίας, λοιπόν, με τη ΝΔ τελειώνει εδώ και αυτό το έχουν καταλάβει στη Χ. Τρικούπη. Οπότε είναι αχρείαστα, τα ψηφίσματα.
Το θέμα με το ΠαΣοΚ είναι άλλο. Δεν είναι η πιπίλα ότι δεν έχει κυβερνητικό πρόγραμμα. Έχει και παραέχει. Τεκμηριωμένο και κοστολογημένο. Πολλές από τις προτάσεις του, που λοιδωρούσε η κυβέρνηση, έσπευσε να τις υιοθετήσει. Κορυφαίο παράδειγμα η στεγαστική κρίση. Αν ο Μητσοτάκης την είχε ανακαλύψει τον καιρό που το ΠαΣοΚ την έθετε ως προτεραιότητα, ίσως τα πράγματα να μην είχαν φτάσει στο σημερινό σημείο.
Το πρόβλημα του ΠαΣοΚ είναι ότι αντί να επικοινωνήσει τις πολιτικές του, τρώγεται με τα ρούχα του. Αναλώνεται σε συζητήσεις άκαιρες και ανώφελες. Τη μια η βελόνα που είναι κολλημένη, την άλλη η διεύρυνση που δοκιμάζει τα προσωπικά όρια κορυφαίων στελεχών, την άλλη κάποιο άλλο θέμα που δεν αφορά τον (πολύ) κόσμο.
Με το συνέδριο έχει μια ακόμα ευκαιρία και όπως είχε πει ο Κώστας Σημίτης οι ευκαιρίες δεν είναι πολλές. Το ΠαΣοΚ πρέπει να βγει από το συνέδριο του ενωμένο, να εγκαταλειφθούν οι προσωπικές στρατηγικές. Να σταματήσουν οι υποσημειώσεις και να δώσει ενωμένο τη μάχη των εκλογών. Σε αυτό θα πρέπει να συμβάλλουν όλοι. Από τον αρχηγό μέχρι τα καλούμενα κορυφαία στελέχη.
Αυτό που παίζεται λοιπόν στο συνέδριο του ΠαΣοΚ είναι ένα. Να περάσει το μήνυμα στον κόσμο ότι η χώρα διαθέτει ένα κόμμα που μπορεί να αποτελέσει εναλλακτική λύση διακυβέρνησης. Για να σταματήσει η ανισορροπία στο πολιτικό σύστημα που εκτός των άλλων δημιουργεί νοοτροπίες του στυλ «όσο είναι η ΝΔ στα πράγματα μη φοβάσαι τίποτα».