Γράφει ο Νίκος Αλμπάνης
«Αυξήσεις στο πετρέλαιο θέρμανσης!», «Επίδομα θέρμανσης!» και άλλοι τέτοιοι τίτλοι στόλιζαν τα δελτία ειδήσεων στην τηλεόραση, με υπεραναλύσεις ποσών, δικαιούχων και ποσοστών.
Ο Προκόπης ο Άγιος δεν έβρισκε ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Είχε πάντοτε εκείνη τη μαντεμένια ξυλόσομπα να στολίζει το σαλόνι του και να ζεσταίνει το μικρό του σπίτι.
Κι αν τα ξύλα είχαν τη δική τους ταλαιπωρία, τον Προκόπη τον Άγιο δεν τον πείραζε. Με το τσεκούρι του πάντοτε ακονισμένο, τα Σαββατοκύριακα έβαζε το ράδιο να παίζει και καθόταν με τις ώρες να τα κόβει.
Όσο ιδανικά, όμως, μοιάζανε όλα στα μάτια του, στην πραγματικότητα τα πράγματα δεν ήταν και τόσο ευνοϊκά. Κάθε φορά που έκοβε έκανε φασαρία, μα περισσότερο τα ξύλα λέρωναν και η γυναίκα του γκρίνιαζε. Ειδικά όταν έπρεπε να καθαρίσει τα μπουριά, τότε έσφιγγε τα δόντια και υπέμενε τις φωνές της. Μα δεν άφησε ποτέ το σπίτι χωρίς ζεστασιά.
Ο καιρός είχε περάσει και έργα άρχισαν να γίνονται στην πόλη. Και τα έργα έφτασαν έξω από την πόρτα του.
Μόλις ρώτησε, του είπαν:
«Φυσικό αέριο. Οικονομικό και συμφέρον και, κυρίως, χωρίς ταλαιπωρία και βρωμιά.»
Ο Προκόπης ο Άγιος το συζήτησε με τη γυναίκα του. Ήταν δύσπιστος. Πάντοτε ήταν δύσπιστος σε κάτι άγνωστο.
«Τι είναι πάλι αυτά, ρε κορίτσι μου; Θα ανατιναχτούμε.»
Η γυναίκα του, ανένδοτη. Κι έτσι, με όσες οικονομίες είχαν, έτρεξαν τις διαδικασίες και, λίγο καιρό αργότερα, μια νέα, υπερσύγχρονη εγκατάσταση φυσικού αερίου ήταν ήδη εγκατεστημένη στο σπίτι τους.
Η μικρή τους αυλή, μετά από χρόνια, καθάρισε και είχε πια άλλη όψη. Εκείνος επέστρεψε το τσεκούρι του στο εργαστήρι και η γυναίκα του γέμισε με γλάστρες την αυλή τους.
Τέλος η φασαρία, η βρωμιά, η ταλαιπωρία. Ένα κουμπί και όλα ήταν έτοιμα. Ο Προκόπης ο Άγιος είχε βρει επιτέλους τη λύση.
Έκτακτη είδηση:
«Ραγδαία αύξηση του φυσικού αερίου.»
Ο Προκόπης ο Άγιος αυτή τη φορά δεν άλλαξε κανάλι. Άκουσε. Άκουσε προσεκτικά. Πήρε χαρτί, μολύβι και ένα κομπιουτεράκι και ξεκίνησε τους υπολογισμούς. Σάστισε.
Tότε, με φωνή τρεμάμενη, γεμάτη συνειδητοποίηση και απογοήτευση φώναξε στη γυναίκα του:
«Γυναίκα, το πάπλωμα μην ξεχάσεις να κατεβάσεις.»