Οι καταγγελίες για τη διαχείριση δωρεών προς παιδιά με σοβαρά προβλήματα υγείας αναδεικνύουν τα κενά εποπτείας και φέρνουν την Πολιτεία προ των ευθυνών της. Ποιος ελέγχει τελικά τα χρήματα που προσφέρουν οι πολίτες από το υστέρημά τους;
Η υπόθεση της ΜΚΟ «Παιδική Χαρά» και οι καταγγελίες ότι δωρεές που συγκεντρώθηκαν για παιδιά με σοβαρά προβλήματα υγείας φέρονται να χρησιμοποιήθηκαν για προσωπικές δαπάνες και πολυτελή διαβίωση προκαλούν εύλογη αγανάκτηση και θέτουν ένα κρίσιμο ερώτημα: ποιος ελέγχει εκείνους που διαχειρίζονται την ανθρώπινη ευαισθησία;
Όταν ένας γονιός αγωνιά για τη θεραπεία του παιδιού του, χιλιάδες πολίτες κινητοποιούνται και προσφέρουν από το υστέρημά τους. Αυτή η αλληλεγγύη είναι πολύτιμη και δεν μπορεί να γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης. Οι καταγγελίες πρέπει να διερευνηθούν σε βάθος και εφόσον αποδειχθούν παραβάσεις, οι ευθύνες να αποδοθούν χωρίς εξαιρέσεις.
Όμως, πέρα από τις ευθύνες όσων διαχειρίζονται τις δωρεές, υπάρχει και η ευθύνη του κράτους, και αυτή δεν μεταβιβάζεται. Η πρόσβαση των παιδιών σε αναγκαίες θεραπείες δεν μπορεί να εξαρτάται από διαδικτυακούς εράνους και τη φιλανθρωπία των πολιτών. Η Πολιτεία οφείλει να εξασφαλίζει ουσιαστική στήριξη στις οικογένειες που αδυνατούν να καλύψουν το κόστος σοβαρών θεραπειών. Παράλληλα, απαιτείται ένα αυστηρό και διαφανές πλαίσιο εποπτείας των ΜΚΟ, με πλήρη καταγραφή δωρεών και δαπανών, τακτικούς και έκτακτους οικονομικούς ελέγχους, διασταύρωση των χρημάτων με τις πραγματικές ανάγκες των δικαιούχων και άμεση διερεύνηση κάθε ένδειξης κακοδιαχείρισης. Παράλληλα, χρειάζεται ένα
ολοκληρωμένο και αυστηρό σύστημα ελέγχου με:
1. Πλήρη καταγραφή των δωρεών και των οικονομικών εισροών.
2. Διαφάνεια στα έσοδα και στις δαπάνες κάθε οργάνωσης.
3. Τακτικούς και έκτακτους ελέγχους λογαριασμών από τις αρμόδιες κρατικές αρχές.
4. Διασταύρωση των χρημάτων που συγκεντρώνονται με τις πραγματικές ανάγκες των δικαιούχων.
5. Άμεση διερεύνηση κάθε ένδειξης κακοδιαχείρισης και απόδοση ευθυνών.
Αυτό δεν σημαίνει ότι όλες οι ΜΚΟ λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο, αφού υπάρχουν οργανώσεις και εθελοντές που επιτελούν σπουδαίο κοινωνικό έργο. Αυτούς πρέπει να προστατεύσουμε η διαφάνεια και ο έλεγχος δεν εμποδίζουν την προσφορά, αλλά αντίθετα, ενισχύουν την αξιοπιστία της. Η κυβέρνηση οφείλει να απαντήσει
ξεκάθαρα: Ποιος ελέγχει τις ΜΚΟ που συγκεντρώνουν χρήματα από δωρεές; Πόσο συχνά ελέγχονται οι λογαριασμοί τους και ποιος διασφαλίζει ότι τα χρήματα φτάνουν στα παιδιά για τα οποία συγκεντρώθηκαν; Δεν μπορεί η Πολιτεία να κινητοποιείται μόνο όταν ξεσπά ένα σκάνδαλο ούτε να ζητά από τους πολίτες εμπιστοσύνη χωρίς να εγγυάται τη διαφάνεια και τη λογοδοσία. Η κυβέρνηση έχει την πολιτική ευθύνη να
θεσπίσει αυστηρούς ελέγχους, να διερευνήσει κάθε καταγγελία και να αποδώσει ευθύνες όπου αποδεικνύονται παραβάσεις. Η κοινωνία δεν χρειάζεται άλλες κυβερνητικές διακηρύξεις περί κοινωνικής ευαισθησίας, αλλά ένα κράτος που λειτουργεί, ελέγχει και προστατεύει. Όταν οι πολίτες αναγκάζονται να υποκαθιστούν
την Πολιτεία με τις δωρεές τους για να σωθούν παιδιά, η κυβέρνηση δεν μπορεί να αποποιείται τις ευθύνες της. Οφείλει να εγγυηθεί ότι κάθε ευρώ φτάνει στον σκοπό για τον οποίο προσφέρθηκε, γιατί η προστασία των πιο ευάλωτων δεν είναι επικοινωνιακή πολιτική ούτε υπόσχεση εξουσίας. Είναι καθαρά υποχρέωση της
κυβέρνησης απέναντι στην κοινωνία και ευθύνη για την οποία θα κριθεί.
Βασίλης Κωνσταντινόπουλος
Πολιτευτής Ελληνικής Λύσης